Recensie Wad live

De orkestrale jazz bij een natuurfilm over de Waddenzee eist soms bruut de hoofdrol op ★★☆☆☆

Wad Live is niet bepaald een uitgebalanceerde totaalbeleving.

Wad Live in Carré in Amsterdam. Beeld Niels Cornelis Meijer

Soundtrack

Wad Live, Noordpool Orkest olv Reinout Douma, 5/9, Carré, Amsterdam. De voorstelling is nog tot december te zien in concertzalen in heel het land.

Live uitvoeringen van soundtracks hebben zich de laatste jaren bewezen als solide genre in de concertzalen. De grootste orkesten komen langs in megahallen als de Ziggo Dome, om daar meerwaarde te geven aan oude klassiekers en – nog veel populairder – meeslepende natuurdocumentaires.

De soundtrack die componist Martin Fondse schreef bij de Nederlandse natuurfilm WAD – overleven op de grens van water en land van regisseur en ecoloog Ruben Smit, is origineel. Fondse laat de soms vrij sentimentele beelden – we zien een zeehond met een traan op zijn wang – niet begeleiden door huilende klassieke violen of plichtmatige neo-klassieke rustmuziek, maar door opwindende jazz. Die spetterende score brengt de documentaire uit 2018 soms aangenaam terug op aarde.

Prima idee dus om de film die vorig jaar verrassend volle bioscoopzalen trok nu ook naar de theaters te halen, mét orkest. De voorstelling WAD Live trekt door het land, en dat is goed nieuws voor liefhebbers van het genre én Wadlopers die de film niet eerder op een groot doek hebben gezien.

Het Groningse Noordpool Orkest, dat zich al bijna tien jaar bekwaamt in lichte muziek, jazz en kleinkunst, heeft het werk van Fondse goed in de vingers zitten. Bij woeste beelden van parende zeehonden lijken de orkestleden minstens zo geestdriftig als de zoogdieren op het scherm. De strijkers klinken massief en de koperblazers hebben een mooie, rustieke klankkleur, die het uitmuntend doet bij een passage over allerhande steltlopers.

Toch gaat er ook wat mis bij dit waagstuk. De muziek is soms knetterhard, mede dankzij hol bonkende rockdrums en hier en daar een fel scheurend gitaartje, en dat zit een mooie multimediale ervaring in de weg. De muziek eist bruut de hoofdrol op, hetgeen de bijbehorende beelden soms zelfs een  absurdistisch randje geeft. Bij fraaie, rustgevende shots van stil voor zich uit starende sterns hoor je tetterende en werkelijk oorverdovende orkestrale jazz van het podium blazen. Je zou haast willen dat je net als die sterns even wat frisse wind in de oren kon horen ruisen.

Maar het grootste probleem is de derde dimensie van deze voorstelling. Bij Wad Live treedt ook nog een levende vertelstem aan, in de persoon van natuurjournalist Rob Buiter. De teksten zijn soms een tikje knullig, maar daar kan Buiter waarschijnlijk niet veel aan doen. Bij beelden van diepzwarte modder en draadjes dierlijk weefsel: ‘Er zwemmen heel wat vreemde kostgangers in deze oersoep.’ En dan wandelt Buiter ook nog voor het orkest langs bij zijn spreekbeurten, én articuleert hij overdreven grondig. Hij moet soms ook bijna schreeuwen om over de versterkte orkestmuziek heen te komen.

Zo wordt WAD Live niet bepaald een uitgebalanceerde totaalbeleving maar eerder een stressvolle manier om naar een toch redelijk kalmerende film te kijken. De film verdient beter, en de muziek eigenlijk ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden