De opvolger van Veronesi's bestseller 'Kalme chaos' moet het hebben van kleine observaties

Na de verfilming van zijn roman Kalme chaos vertelde Sandro Veronesi in een interview dat hij het gevoel had dat de acteur er met zijn personage vandoor was gegaan. Pietro Paladini werd in de film zo goed neergezet, dat hij een eigen leven leek te zijn gaan leiden. Dit voelde niet goed. Veronesi wilde hem terugveroveren. Paladini moest weer van hem worden en daarvoor diende nog een boek geschreven te worden. Dat werd Zeldzame aarden.

Beeld Getty Images

Tegenslag

In Zeldzame aarden volgen we een iets oudere Pietro Paladini die na een periode van rouw - die in Kalme chaos wordt beschreven - een nieuw leven heeft opgebouwd door naar Rome te verhuizen en een nieuwe baan te nemen als autohandelaar. Hij heeft inmiddels een bijna volwassen dochter en een vriendin die niet echt bij hem past, maar wel sexy is.

Al gauw blijkt dat Paladini in de nesten zit. Zoals in veel van Veronesi's romans, doet de verteller ook hier de ontdekking dat hij door zijn naasten is voorgelogen. Zijn compagnon bij het autobedrijf blijkt onbetrouwbaar. De belastingdienst doet een inval en de compagnon verdwijnt spoorloos. Steeds als je denkt dat een oplossing zich aandient, verergert de situatie. Als blijkt dat hij voor de justitie op de vlucht moet, rijdt hij te hard en raakt zijn rijbewijs kwijt. Zijn telefoon is hij ook al verloren. Alles zit tegen.

Onstuimig

Waar het drama in Kalme chaos aan existentiële vragen raakte en gepaard ging met een verstilling van Paladini, die na het overlijden van zijn vrouw tot niets meer in staat leek, wordt Paladini in dit boek van de ene naar de andere catastrofe gejaagd.

Het wordt met een jongensachtige bravoure verteld, die aan elke diepgang voorbij lijkt te galopperen. Gelukkig zijn er nog de familieverhoudingen, met zijn broer en zijn dochter, die op de achtergrond spelen en het verhaal enige gelaagdheid geven.

Om de beurt brengen Paladini en zijn broer bloemen naar het graf van hun moeder. Zijn broer brengt witte rozen, die moeders lievelingsbloemen waren en een symbool vormen van haar individualiteit. Pietro Paladini brengt veldbloemen mee, de bloemen die hun vader haar schonk, en die een symbool vormen van de liefde tussen zijn ouders. Een liefde die de vader verloochende door de moeder in te ruilen voor de verpleegster die zijn vrouw tijdens haar laatste levensdagen verzorgde. Pietro Paladini blijft met de veldbloemen trouw aan een gekneusd ideaal. Dit is veelzeggend voor de man die niet alleen in andermans leugens geloofde, maar ook in zijn eigen leugens. Niet de onstuimige verhaallijn, maar kleine observaties als deze maken dit werk van Veronesi toch weer de moeite waard.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden