Rubriek Het Blad

De onvoorwaardelijke liefde van de mens voor het dier

Wat is lezenswaardig deze week? Vandaag: een invalidekarretje voor je hond, gaat dat te ver? De Groene Amsterdammer over het dier en wij.

Dieren & Wij  is het overkoepelende thema van het zomerse, zwaar beladen  dubbelnummer van De Groene Amsterdammer. Goed idee. De volgorde – eerst de dieren, dan wij – keert terug in de illustratie bij de inleiding van hoofdredacteur Xandra Schutte.

Vijf varkens zitten grijnzend aan tafel. Ze verkneukelen zich over het hoofdgerecht, een naakte man op een schaal. In zijn mond is een appel geduwd.

Ook Schutte zet het thema scherp neer. Ze schrijft over onze dubbelzinnige verhouding met dieren.

‘Als onze geliefde Fikkie of poes Minoes ziek is gunnen we hem of haar een medische behandeling door de hondenneuroloog en kattenoncoloog; na hun dood rouwen we om ze als lid van het gezin.’ Anderzijds: ‘Maar tegenover onze compassie met individuele dieren staat onze onverschilligheid voor het verdwijnen van veel soorten en ons wegkijken van de instrumentele omgang met dieren in de bio-industrie.’

Op dus maar naar de Universiteitskliniek voor Gezelschapsdieren in Utrecht, met verslaggever Daphne van Paassen. We kijken mee naar Tirza, riesenschnauzer en kankerpatiënt. De maandelijkse chemo’s voor de hond kosten tussen de 1.500 en 2.000 euro.

‘Aan haar vorige ziekte hebben we ongeveer 15 duizend euro uitgegeven, dus dit valt mee’, zegt het baasje van Tirza. Ook de rode siamees Redja en bulldog Boelie ondergaan een chemokuur. Patiënten, worden de dieren genoemd.

Het mag wat kosten, zo blijkt. Drie miljard euro geven Nederlanders jaarlijks uit aan gezelschapsdieren. Daarvan gaat 537 miljoen naar de dierenarts. Ten opzichte van 2005 is dat meer dan een verdubbeling. Niet iedereen gaat tot het uiterste. Het baasje van de hond Milo: ‘Een karretje voor een hond die een poot mist, vind ik bijvoorbeeld te ver gaan.’

Van een andere orde is het nieuws dat (online) de contactrubriek ‘zomerliefde’ is teruggekeerd bij De Groene. ‘Vergeet Tinder’, is de aanprijzing. In een advertentie zoekt een jongeheer een zonnige mejuffrouw om samen popcorn te laten aanbranden.

De politiek is present in twee stukken, een over Marianne Thieme en de Partij voor de Dieren, en een over de onvermijdelijke dierenvriend Dion Graus van de PVV. Graus: ‘De homo sapiens is het meest onbetrouwbare wezen dat er bestaat. Ik vertrouw dieren meer dan mensen.’

Benieuwd of de PVV’er, zelf homo sapiens, kan lachen om de cartoon van AnoNe (Martin Simek). Een jongen stelt een vraag aan zijn vader. ‘En wat gaan we doen als ook de dieren uit Afrika komen?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.