De onvoorspelde toekomst van de kunst

Is het mogelijk op basis van subsidiestromen uitspraken te doen over de kunst van morgen? Het GEM in Den Haag meent van wel....

Uit de keuze van slechts 10 procent zou je kunnen afleiden dat het GEM andere criteria voor veelbelovend hanteert dan het Fonds BKVB. Weliswaar valt een tentoonstelling met tweehonderd jonge beloften moeilijk serieus te nemen, maar nu is de spoeling wel erg dun.

Daarbij komt dat kunstenaars als Charlotte Dumas en Melvin Motti moeilijk nog als ontdekking kunnen worden gelanceerd. Dumas staat door haar klassiek ogende foto’s van paarden al geruime tijd bekend als ‘het paardenmeisje’. Ook Melvin Motti is geen onbekende naam meer in het kunstcircuit. Het Stedelijk Museum Bureau Amsterdam lanceerde hem reeds in 2004 als veelbelovend in een groepspresentatie op de KunstRAI, gevolgd door een solo-expositie.

Het duo Persijn Broersen en Margit Lukàcs is zelfs al doorgedrongen tot het Stedelijk Museum Amsterdam, waar ze momenteel te zien zijn in een hippe game-tentoonstelling. Hun videowerk, waarin de kijker wordt meegenomen in een soort kijkdoos van opeenvolgende hedendaagse medialandschappen, overtuigt zonder meer.

Waar Broersen en Lukàcs een nieuw elan weten te geven aan het medium videokunst, bieden andere videomakers een minder interessant toekomstperspectief. Jan de Bruin filmt als toevallige passant curieuze straattaferelen. In Waiting for Felipe zien we minutenlang twee surveillerende Spaanse politieagenten bij een metro-ingang. Ze kletsen wat met elkaar, kijken een beetje rond, onderdrukken een geeuw. Plots rijdt een limousine voorbij, bodyguards omringen kroonprins Felipe die uitstapt, de agenten staren enigszins onthutst naar alle commotie. De video levert een paar intrigerende momenten op, maar getuigt meer van een goed gevoel voor timing dan van een interessant artistiek gegeven.

Naast video en fotografie zijn er in de tentoonstelling ook volop tekeningen en schilderijen te zien, al dan niet digitaal, zoals de klinische landschappen van Ester Janssen. Zo vertaalt Evelien Lang hedendaagse perikelen in gortdroog getekende scènes (een moeder met kind die hardop klaagt over haar ontnomen vrijheid) en wordt in de levensgrote tekeningen van Marijn Akkermans, waarin een getergde huisvader een teddybeer te lijf gaat, een Freudiaanse nachtmerrie op de kijker losgelaten.

Dat een nieuwe generatie kunstenaars de schilder- en tekenkunst weer als een warm bad ervaart, is nauwelijks nog als nieuwe trend te bestempelen. Toch vormt Met Stip een opvallend contrast met zijn voorganger Commitment in 2002. Onder de meer dan honderd Fonds BKVB-kunstenaars waren toen slechts vier schilders.

De toekomst voorspellen is een hachelijke zaak. Met Stip is vooral de toekomst zoals het GEM die graag ziet. Wat dat betreft kan het werk van Jasper Niens als aardige metafoor worden gezien. Een dubbele rij deuren vormt de entree tot vier afgescheiden tentoonstellingsruimten. Elke keer als een bezoeker de deur open laat staan, haast een suppoost zich hem te sluiten. De boodschap: wie bij Met Stip de toekomst denkt binnen te stappen, staat voor een gesloten deur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden