De 'ongelooflijk rijke' comeback van D'Angelo

Veertien jaar na Voodoo is daar het nieuwe album van funk/soul/jazz-fenomeen D'Angelo: Black Messiah heet het album. 'Black Messiah is zo'n plaat waarvan je hoopte dat Prince hem nog zou maken', schrijft Volkskrant-recensent Pablo Cabenda in zijn vijfsterrenrecensie. Ook bij andere media kan 'de nieuwe D'Angelo' rekenen op lovende kritieken.

D'Angelo in 2000, ten tijde van zijn plaat Voodoo Beeld AFP

'Met zo veel vertraging zou je haast denken dat het album wel op een teleurstelling zal uitdraaien. Vergeet het maar. Black Messiah is een prachtige staalkaart waarop de zanger/gitarist­/pianist achteloos het spectrum van zijn muzikale kunnen laat horen', aldus Cabenda.

'Alles ademt inspiratie en een ongelooflijke ideeënrijkdom. D'Angelo heeft zichzelf zo veel vrijheid gegund dat Black Messiah haast genreloos is geworden. Het neigt soms naar soul, soms naar funk, naar jazz, rock of pop en is het nooit helemaal.'

Beeld Albumhoes Black Messiah

'Gevallen engel'

Vier pagina's ruimt de Vlaamse krant De Morgen in om het popfenomeen uit te lichten. 'HALLELUJAH! Op de valreep valt er nog dit jaar nieuw werk van D'Angelo uit de lucht. Net geen vijftien jaar na zijn laatste studioplaat beleeft de legendarische soulzanger vandaag zijn verrijzenis met Black Messiah', aldus De Morgen.

'De songs op Black Messiah gaan verder opvallend vaak te leen bij Sly Stone, nog zo'n getroebleerd zwart genie. Maar net zo goed hoor je hoe D'Angelo aansluiting zoekt en vindt bij Prince ('Sugah Daddy'!), George Benson of de hiphopproducties van J Dilla. Vooral de percussieve ruggengraat van de plaat is opmerkelijk: drummer Questlove noemde de beats eerder al 'dronken', waarmee hij klaarblijk verwees naar de schichtige ritmes, die hard, scherp en venijnig klinken, ten opzicht van warme, diepe funkbassen.'

Zwarte Messias

NRC Next was bij de lancering van het album zondagavond in New York. 'Black Messiah gaat niet over geloof. En de titel betekent ook niet dat D'Angelo zichzelf als een zwarte Messias ziet. Black Messiah staat, aldus de muzikant voor iedereen. Voor iets dat we allemaal zouden moeten ambiëren. 'Het gaat over de mensen die opstonden in Ferguson, in Egypte en Occupy Wall Street en overal waar een gemeenschap vond het genoeg was en besloot dat er verandering moest komen.'

'Black Messiah is al veertien jaar in de maak, maar voelt actueler dan ooit', aldus NRC.

Back to the Future

The Guardian schreef een nummer-voor-nummerrecensie op basis van één luisterbeurt. Over de openingstrack Ain't That Easy: 'Zoals het liedje Back to the Future later op de plaat beschrijft: naast alle productionele trucjes van D'Angelo en Questlove, is dit funk. Geen avant-R&B zoals Timbaland en Pharrell dat maken, nee, het is een Sly-George Clinton-Prince-dingetje.'

'De sound op Black Messiah zou net zo goed uit de tijd van Voodoo kunnen komen', aldus The New York Times. 'Zoals beschreven in een toelichting bij het album: 'Alle opnames, productieprocessen en effecten zijn analoog opgenomen op tape, voor het grootste deel gebruikmakend van vintage apparatuur.'

'D'Angelo zei altijd al dat hij meer muzikant dan superster was. En nu, veertien jaar later, bevestigt hij dit met alle prachtige uitspattingen op Black Messiah. Hij had gelijk.'

Black Messiah komt veertien jaar na Voodoo.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden