BOEKENDe onderspitdelver

De onderspitdelver is een geniale roman over een pianist van wie niks terechtkomt

Thomas Bernhard: De onderspitdelver. Beeld IJzer
Thomas Bernhard: De onderspitdelver.Beeld IJzer

Gebeuren doet er niet veel, in De onderspitdelver van Thomas Bernhard (uit 1983, nu mooi vertaald): op de eerste pagina betreedt de ik-figuur het logement waar hij zal logeren na de begrafenis van zijn vriend Wertheimer, die zich heeft verhangen, en op pagina 173 stapt hij eindelijk naar buiten. Maar gedacht wordt er des te meer. Vooral aan de verregende zomer, 28 jaar geleden, waarin de ik-figuur samen met de verhangen vriend én met Glenn Gould piano studeerde bij Vladimir Horowitz.

‘Toen we de lessen bij Horowitz hadden beëindigd was duidelijk dat Glenn al een betere pianist was dan Horowitz zelf’, schrijft de verteller op pagina 2, en de rest van zijn gedachten zijn gewijd aan de verlammende impact van Goulds genialiteit op de andere twee pianisten. De verteller besteedt de rest van zijn leven aan een studie over Gould, maar ook daar komt niks van terecht. Geniale roman vol prachtobservaties over talent, kunst en de deernis van het bestaan: ‘In principe zijn we tot alles in staat, maar even principieel falen we op alle fronten, zei hij, dacht ik.’

Thomas Bernhard: De onderspitdelver. Uit het Duits vertaald door Chris Bakker. IJzer; € 22,50.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden