Albumrecensie The Who

De nummers op het nieuwe album van The Who blijven liedjes die pakkend willen klinken maar dat domweg niet zijn ★★☆☆☆

Het nieuwe studioalbum van The Who, kortweg Who geheten, heet het beste te zijn sinds Quadrophenia uit 1973. Ja, nogal wiedes: alleen fanatieke fans kunnen meer dan één of twee songs noemen van de vijf albums die in de 45 jaar daarna nog verschenen.

Na het weinig memorabele Endless Wire (2006) is er nu een twaalfde album, al is het verhaal van de totstandkoming weinig romantisch: zanger Roger Daltrey (75) en gitarist en songschrijver Pete Townshend (74) stonden nooit samen in de studio, ze deden gescheiden hun ‘ding’.

Vooral in Engeland willen critici Who graag geweldig vinden. Ze smijten met sterren, uit respect voor de rocklegende en de hoorbaar goede bedoelingen: Who klinkt bevlogener dan Endless Wire, frisser, maar dan heb je het over sound. De liedjes zijn toch vooral stukken die pakkend willen klinken maar dat domweg niet zijn.

Uitzonderingen: het zonnige Break the News, het protestlied Street Song en vooral de archetypische Who-rocker die de rij opent, All This Music Must Fade, de enige klassieke Townshend-riff van het album die je wel eens live zou willen horen.

Genieten van dat liedje dan maar. En van de vaak verrassend goede zang van Daltrey. En vooruit, van die paar momenten waarop de Who-dino’s bijvoorbeeld hun samenwerking op de hak nemen: ‘I know you’re gonna hate this song/ That’s fair/ We never really got along.’

Pop

★★☆☆☆

The Who

Who

Polydor/ Universal

Roger Daltrey in Bologna, Italië, 2016. Beeld Getty Images
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden