Concertrecensie Greta Van Fleet

De nostalgie van rocksensatie Greta Van Fleet roept existentiële popvragen op (drie sterren)

De band Greta Van Fleet trad op in Tilburg. Beeld Ben Houdijk

Pop; Greta Van Fleet, 29/10, 013, Tilburg

De Amerikaanse broertjes Josh, Jake en Sam Kiszka moeten het afgelopen jaar in een roes hebben geleefd. Hun prille bandje Greta Van Fleet gaat als een bolbliksem de wereld over. Nog zonder een debuutplaat, en dus op basis van een paar eerste singles én de rondgepompte hype op sociale media, verkocht Greta Van Fleet overal de grootste popzalen uit. En de twee weken geleden dan eindelijk verschenen plaat Anthem of the Peaceful Army schiet nu overal naar de toppen van de hitlijsten.

Volgens het Amerikaanse muziekmeetstation Billboard is de band nu zelfs de ‘number one artist’ van de Verenigde Staten, op basis van populariteit, muziekconsumptie en activiteit op sociale media. Daarmee staat de band boven Lady Gaga, die het de afgelopen weken toch niet slecht deed.

Beeld Ben Houdijk

EHBO kan weer eens ouderwets in actie komen

Wat is hier aan de hand? Dat blijkt maandagavond, in de al maanden uitverkochte grote zaal van de 013 in Tilburg. Greta Van Fleet voedt een schreeuwende behoefte aan gitaarrock uit een ver muziekverleden. Aan rock met een ziel van blues en soul, zoals die bijvoorbeeld werd gespeeld door Led Zeppelin. De taferelen in de 013 doen dus ook denken aan foto’s uit het poparchief van de jaren zeventig: gillende, flauwvallende meiden die vooraan tegen het podium gedrukt staan. De EHBO kan weer eens ouderwets in actie komen bij een rockband. Dat we dat nog mogen meemaken.

Beeld Ben Houdijk

Greta Van Fleet bereikt dit moois omdat de band kennelijk geen enkele schaamte voelt om die rock van vroeger, en dan dus vooral Led Zeppelin, zo exact mogelijk na te spelen. De riffjes en daarna de eindeloze solo’s van gitarist Jake lijken zo uit het gitaarboek van Jimmy Page te rollen. En de krijsende strot van Josh benadert die van Robert Plant tot in de perfectie. En zelfs in hun poses proberen ze terug te grijpen naar een tijd waarin rocksterren nog sexy, glimmende slangenmensen waren. Ze doen het gewoon, zonder knipoog. En met die houding zijn ze dus uitgegroeid tot nieuwe rocksensatie.

Beeld Ben Houdijk

Existentiële vragen op over popmuziek en authenticiteit

Maar de show in de 013 roept existentiële vragen op over popmuziek en authenticiteit. Gaandeweg de show ontdek je dat achter de imitatie weinig eigens schuilt. De riffs, de solo’s en soms zelfs de ronkende orgelpartijen zijn gestapelde clichés, en bij deze weinig fantasierijke begeleiding beginnen de steeds scherper krassende vocalen toch ook wat te irriteren. En dan valt ook op dat Greta Van Fleet op technisch vlak wel wat te verbeteren heeft: de drumbreaks zijn vaak stroef, of lopen vast in goede bedoelingen.

Maar als de band na drie uitgesponnen standaard-rocksongs ineens komt met een paar sterke en originele nummers, zoals Black Smoke Rising, begin je toch weer te twijfelen. Ze kúnnen dus wel sterke eigen liedjes schrijven, die net even uit de pas van de voorgangers lopen. Doen ze dat de komende jaren wat fanatieker, dan kan Greta Van Fleet de gecultiveerde rocknostalgie naar een veel hoger plan tillen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.