BoekrecensieVerloren vrouw

De nieuwe thriller van Charles den Tex is niets voor nerveuze types, maar wel erg goed ★★★★☆

De nieuwe thriller van Charles den Tex is niet voor beginners. In een gekmakend tempo schiet het verhaal alle kanten uit. Maar wie stalen zenuwen heeft, wordt beloond. 

Beeld Harper Collins

Er zijn mensen die nerveus worden van thrillers. Je merkt dat ook wel in de bioscoop. Zachtjes, achter je: ‘Wie is dat dan weer?’ Of: ‘Waarom doet-ie dat?’ De kunst is om je als ontvanger over te geven aan de regisseur, of de schrijver. Oké, het lukt niet altijd, maar je mag ervan uitgaan dat de kunstenaar in kwestie weet hoe hij een spel met ons moet spelen. Want dat is een thriller, natuurlijk. Rookgordijnen leggen, afleidingstechnieken inzetten, niet te veel weggeven: het zijn allemaal wetten in dienst van de spanningsboog. Gewoon over je heen laten komen, aan het slot komen alle lijntjes vast wel keurig samen.

Nerveuze lezers moesten maar niet beginnen aan Verloren vrouw, de nieuwe technothriller van Charles den Tex. Hij heeft een heel mozaïek gebouwd, met verschillende gezichtspunten. Gevangen in korte hoofdstukken schiet deze parallelmontage ogenschijnlijk alle kanten op. Zo is er een politieverhoor waarvan telkens flarden voorbijkomen. We maken kennis met de straatschoffies Sem en Raf op hun scootertje. Er is de sinistere organisatie Compile, die op wereldschaal zaken uitvoert die het daglicht niet kunnen verdragen. Er loopt een corrupte diplomaat door het verhaal. We komen in een Haags biljartcafé met voeten in de onderwereld. Ook maken we kennis met de gladde Luc Beaumann, vastgoedoplichter van professie. Dan is er hoofdpersoon Djenna Brank, een mysterieuze dame die wordt geplaagd door geheugenverlies. En laten we ook het vleugje sciencefiction niet vergeten, want Verloren vrouw speelt zich af aan de rand van de toekomst. Daar moet je wel tegen kunnen: zoveel kantelingen van perspectief in een gekmakend tempo.

Het pandemonium aan personages wordt in beweging gebracht door een vermist mobieltje. Wacht eens even: een mobieltje? Dat zal toch geen MacGuffin zijn – de zoveelste thrillertechniek? De term komt van Alfred Hitchcock en duidt op een object dat de zaak in gang zet, dramaturgisch gesproken, maar verder niet zo belangrijk is voor het verhaal. Denk aan de microfilms uit Hitchcocks eigen North by Northwest (1959). Of de persoonsbewijzen uit Casablanca (1942). Iedereen heeft het erover, maar eigenlijk gaat het nergens om.

Complex

Het heeft er even alle schijn van, maar hier blijkt het vermiste mobieltje geen MacGuffin. Wie de juiste codes en links kent, komt ermee terecht op het diepe web van de Compile-organisatie. Daar liggen de antwoorden op de vragen die de radeloze Djenna Brank zichzelf stelt. Ze kan de lege plekken in haar geheugen ermee invullen. En er staat nog meer hoogst geheime info op – reden dat alle partijen het mobieltje willen hebben. Voor veel geld. Of met geweld. Ook vallen er doden. Als uiteindelijk duidelijk wordt hoe het allemaal zit, denk je: haha, leuke oplossing. Lekker onheilspellend hightech ook. Zou in die nabije toekomst zomaar kunnen gebeuren. Er staat ons nog heel wat te wachten op het gebied van big data en artificiële intelligentie, maar of we daar blij mee moeten zijn? – zo houdt de schrijver ons voor.

Een complexe compositie, Verloren vrouw, geen beginnerswerk. Van auteur Charles den Tex (67) weten we dat hij vaardig met dit bijltje kan hakken. Dertien thrillers inmiddels, driemaal winnaar van de Gouden Strop, meerdere tv-bewerkingen naar zijn boeken, wat je noemt een routinier. Wat vooral opvalt, is het plezier waarmee hij zijn web spint. Dat uit zich onder meer in het onnavolgbare idiolect van alle personages: van de ambtelijke ondervragingstaal tot termen als ‘pokkie’ (mobieltje), ‘gunnie’ (revolver) en ‘jonko’ (joint), die de straatjochies bezigen. Botsende milieus, maar juist door het gedetailleerde taalgebruik wil je de personages wel voor waar aannemen, allemaal. Geen boek om nerveus van te worden, het geduld van de lezer wordt beloond.

Charles den Tex: Verloren vrouw
Harper Collins; 384 pagina’s; € 20,99.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden