Cultuur De Nieuwe Oogst

De nieuwe oogst: duiveluitdrijving in het theater en een bijzonder intiem filmportret

Wat kwam er de laatste dagen weer voor moois bij in het cultuuraanbod? De V-specialisten kiezen hun favorieten.

Maarten Heijmans, Ramsey Nasr en Marieke Heebink in Een klein leven Beeld Jan Versweyveld

Theater: Een klein leven

Een klein leven is theater als duiveluitdrijving. Noodzakelijk en meedogenloos. De voorstelling is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Hanya Yanagihara (2015), over vier vrienden in New York. We volgen de vier gedurende een periode van bijna veertig jaar, waarin het, ondanks maatschappelijke successen, vriendschap en liefde, onverbiddelijk bergafwaarts gaat met de getroebleerde Jude. De toneelbewerking is in veel opzichten een verbetering, al doet regisseur Ivo Van Hove geen concessies aan de tragiek. Het geweld wordt afgewisseld met korte, tedere momenten van troost. Kleine sprankjes hoop, die algauw weer moeten wijken voor de gruwel, tot er geen ontkomen meer aan is: het besef van volstrekte uitzichtloosheid.
Herien Wensink

Een klein leven

Internationaal Theater
Schouwburg Amsterdam t/m 29/9. Aansluitend tournee
vijf sterren

Het Verhaal van Het Verhaal door Theater Artemis en Het Zuidelijk Toneel Beeld Kurt van der Elst

Jeugdtheater: Het Verhaal van het Verhaal

Een theaterstuk zonder rode draad: het werkt verrassend goed. Regisseur Jetse Batelaan doet een theatraal gokje naar wat er was vóórdat we verhalen verzonnen en geschiedenis schreven. Je kunt Het Verhaal van het Verhaal in die zin opvatten als absurde vertaling van het fenomeen ‘prehistorie’. Doorgaans verschijnt er tijdens een voorstelling van alles op het podium. Batelaan zet echter in op het tegendeel. In zijn recente familieproducties voor zijn Bossche thuishaven Theater Artemis verheft hij de verdwijntruc tot ongeëvenaard ontregelend theater. ‘Er is niks te snappen, daarom snap ik het gewoon’, zegt een jongen op rij tien. Exact.
Annette Embrechts

Het Verhaal van het Verhaal 

Theater Artemis en Het Zuidelijk Toneel
Tournee t/m 16/2
vier sterren

Beeldende kunst van Ryoji Ikeda in het EYE Filmmuseum in Amsterdam Beeld Studio Hans Wilschut

Beeldende kunst: Ryoji Ikeda

Bij de kolossale installatiekunst van Ryoji Ikeda voel je je nietig en machtig tegelijk. Wie weleens een plaat van Ryoji Ikeda heeft geluisterd, weet dat de muziek van de Japanner zenuwslopend kan zijn. Maar Ikeda is veel meer dan een elektronisch geluidskunstenaar. Zijn werk laat zich het beste live beluisteren en vooral bekijken, want Ikeda heeft inmiddels een machtig oeuvre aan audiovisuele installaties uit zijn laboratorium laten rollen. In het Eye Filmmuseum zijn een aantal topstukken van Ikeda geïnstalleerd in de donkere zalen onder het gebouw, en de tentoonstelling is geestverruimend. De vertrouwde belevingswereld van de arme toeschouwer wordt er in ieder geval totaal op zijn kop gezet.
Robert van Gijssel

Ryoji Ikeda

Eye Filmmuseum
Amsterdam
t/m 2/12
vier sterren

Screencap uit de film Pity

Film: Pity

Pity is een prachtige, vileine studie van verdriet en hoe krampachtig we daar in de moderne maatschappij mee om gaan. De gezichtsuitdrukking van mensen die medelijden hebben, zo meldt de film Pity bij de opening, kun je niet imiteren. Zonder de oprechte emotie eronder kun je medelijden moeilijk ‘faken’. Het blijkt een van de intrigerende gedachten over medelijden die spoken in het hoofd van de zielige man, inmiddels ervaringsdeskundige op het gebied. Zijn vrouw ligt in comateuze toestand in het ziekenhuis. De Griekse regisseur Babis Makridis laat elke scène in Pity druipen van het ongemak en benadrukt het gekunstelde.
Floortje Smit

Pity

Babis Makridis
vier sterren

Robby Müller in Living the Light

Documentaire: Living the Light – Robby Müller

Licht was zijn materiaal. Wat woorden zijn voor een dichter, was licht voor cameraman Müller, zijn blik en zijn lens de instrumenten waarmee hij het kneedde. In de documentaire Living the Light – Robby Müller laat regisseur Claire Pijman zien hoe Müller zich eigenlijk meer naar het licht voegde dan andersom. Living the Light ademt Müllers werkwijze en milde persoonlijkheid, haast alsof hij de film zelf gemaakt heeft. Dat maakt dit zorgvuldig gemaakte, gevoelige filmportret bijzonder intiem en ook inzichtelijk: de manier waarop Robby Müller naar de wereld keek, hoeft eigenlijk niet uitgelegd te worden. Het is voldoende om rustig met hem mee te kijken.
Pauline Kleijer

Living the Light – Robby Müller

Regie: Claire Pijman
vier sterren

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden