De Nieuwe Oogst

De nieuwe oogst: Dogman, BredaPhoto en Rabot

Wat kwam er de laatste tijd weer voor moois bij in het cultuuraanbod? De V-specialisten kiezen hun favorieten.

Dogman

Dogman

Verwar Dogman niet met een superheldenfilm, want een held is hondentrimmer Marcello zeker niet. Op een verweesde strandboulevard nabij Napels, een schilderachtig troosteloos decor dat om de hoek lijkt te liggen van Garrone’s maffia-meesterwerk Gomorra (2008), bestiert deze Marcello (debutant Marcello Fonte) een salon. Tussen de trimbeurten door handelt hij stiekem in cocaïne. Marcello is hondstrouw, ook aan zijn grootste klant die hem regelmatig in elkaar slaat. De bijzonder charmante openingsscène, waarin Marcello een pitbull te lijf gaat met zwabber en föhn, had niet verder verwijderd kunnen zijn van het extreem grimmige slotbeeld; en toch is het dezelfde wereld, waarin mensen zich gedragen als honden.
Kevin Toma

Dogman. Regie Matteo Garrone.

BredaPhoto: To Infinity and Beyond

Waar liggen de grenzen van de wetenschap? Ethisch, esthetisch, economisch – waar trekken we op al die gebieden de lijn? Of trekken we die lijn gewoon lekker niet? En betekent dat dan vooruitgang of helpen we onszelf daarmee de vernieling in? Het tweejaarlijkse fotofestival BredaPhoto houdt de discussies graag breed. De achtste editie heeft als thema To Infinity and Beyond (inderdaad: de lijfspreuk van het actiefiguurtje Buzz Lightyear uit de Pixar-film Toy Story), over de invloed van de wetenschap op ons leven, en presenteert een waaier aan hedendaagse fotografen en beeldmakers. Ondanks al hun verschillen hebben ze één ding gemeen: allemaal onderzoeken ze hoe ze de voortjakkerende wetenschap het best in beeld kunnen brengen
Merel Bem

BredaPhoto: To Infinity and Beyond, t/m 21 oktober, ­diverse locaties in Breda.

Rabot

Ooit waren het prachtige flats. Toen de woontorens net in Rabot stonden, in de jaren zeventig, werd er elke week schoongemaakt. Toen was er nog geen racistische graffiti in de geregeld niet functionerende lift, toen sliepen er nog geen daklozen in de gang, toen zat de verf nog gewoon op de muren. Inmiddels zijn de flats in de armste wijk van Gent met de grond gelijk gemaakt, maar de Vlaamse documentairemaker Christina Vandekerckhove ving nog net op tijd ‘het getto’ dat er volgens de bewoners was ontstaan. Drie jaar werkte ze aan haar documentaire over de laatste generatie ­bewoners: de armen, de eenzamen, de zieken, de psychiatrische patiënten, de getraumatiseerden, de weduwnaars, de drugsgebruikers en ex-gevangenen. De Rabot-flats werden bevolkt door mensen waar de wereld liever overheen kijkt.
Floortje Smit

Rabot. Regie Chistina ­Vandekerckhove.

Benzinho

De Braziliaanse tiener Fernando, een getalenteerde handbalkeeper, komt thuis met goed nieuws: hij is gescout door een Duitse sportacademie en staat wellicht aan het begin van een grootse carrière. Gejuich van zijn jongere broertjes. Maar vader is sceptisch over de ambities van zijn zoon, terwijl moeder reageert met een mengeling van droefenis vanwege het onverwacht vroeg uitslaan van Fernando’s vleugels en trots. De Braziliaanse regisseur Gustavo Pizzi levert een verkwikkende familievertelling af.
Berend Jan Bockting

Benzinho. Regie Gustavo Pizzi.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.