Serierecensie Maniac

De nieuwe Netflix-serie Maniac, met Emma Stone, is een dollemansrit door stijlen, tijden en genres (drie sterren)

Beeld Michele K. Short / Netflix

Oké, stel dat wij deze recensie eens beginnen als episch gedicht. Om daarna over te gaan op de notulen van een Vereniging van Eigenaren, om dan los te barsten in een carnavalslied, gevolgd door een powerpointpresentatie van een nieuwe workflow. En dan lassen we hier een mop in, onmiddellijk gevolgd door een tranentrekkende biecht, om af te sluiten met een gebed, een punchline en een dankwoord. Dan zijn we nog niet in de buurt van de ervaring die je hebt als je de nieuwe Netflix-serie Maniac kijkt. Deze serie wordt het best omschreven door een van de personages, zij noemt het ‘multireality brain magic shit’.

Maniac is een tiendelige serie (losjes gebaseerd op een Noorse serie met dezelfde naam, ook op Netflix) waarin twee beschadigde mensen, gespeeld door Emma Stone en Jonah Hill, zich met verschillende motieven inschrijven voor een medisch experiment met geestverruimende drugs. Scenarist Patrick Somerville weet wel raad met de trippy effecten, die op de kijker de indruk geven dat zijn Netflix-menu op hol is geslagen. Er wordt razendsnel tussen genres heen en weer geschakeld, waarbij de personages de ene keer opduiken in een film noir uit de jaren veertig en even later met puntige oortjes in een versie van Midden-aarde lijken beland. Niet alleen worden alle registers opengetrokken; het is ook alsof de toetsen soms met beukende vuisten en dan weer met de pink worden bespeeld.

Drie sterren
Maniac
Regie: Cary Joji Fukunaga
Met: Emma Stone, Jonah Hill, Justin Phoenix
Te zien op Netflix

Er is een basisverhaal. Emma Stone is Annie, een jonge vrouw die zichzelf de schuld geeft  van de dood van haar jongere zus bij een auto-ongeluk. En Jonah Hill is Owen, een jongen met een emotionele stoornis, die door zijn rijke familie wordt gebruikt om een broer vrij te pleiten voor de rechtbank.

Somerville en Fukunaga hebben Maniac gesitueerd in een parallel universum, een toekomstige versie van Manhattan. Het ziet eruit als in een sciencefictionfilm die in de jaren zeventig of tachtig is gemaakt, inclusief monochrome computerschermen en ratelende matrixprinters. Mobiele telefonie bestaat niet, maar kun je wel gezelschap krijgen van Add Buddy’s, mensen die je live commerciële aanbiedingen in het oor fluisteren.

Sterke emotionele scènes

Er werken heel veel dingen wel in Maniac, al was het maar dat je voortdurend wilt weten waar de fantasie van de makers je nu weer heenvoert. Voornaamste pluspunt is de rol van Emma Stone, die in elke gedaante overtuigt en ook een paar van de sterkste emotionele scènes heeft. Haar verhaallijn is het echte houvast in Maniac. Dat geldt veel minder voor Hill, die zijn geestelijke zoektocht grotendeels mompelend lijkt af te leggen.

Somerville en Fukunaga trekken hun verwijzingen (van Peter Jacksons Midden-Aarde tot aan Koreaanse wraakcinema) uit een soort rommella van popculturele verwijzingen. Misschien is dit wel de serie van de toekomst, gebaseerd op algoritmes die ons sturen naar een ervaring die lijkt op een lang bezoek aan YouTube. Je zou kunnen zeggen dat Maniac over de helende kracht van onze fantasie gaat. Het levert een aantal geweldige of, op zijn minst, opmerkelijke momenten op. Maar aan het eind van de dolle rit blijven we toch met een leeg gevoel achter.

Emma Stone. Beeld Netflix
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.