GadgetdeskMavic air 2

De nieuwe Mavic Air 2 blijkt in alle opzichten een verbetering

In de Gadgetdesk bericht de wetenschapsredactie wekelijks over nieuwe apps en technische speeltjes.

De Mavic Air 2 is wat groter en stabieler dan zijn voorganger (en nog steeds opvouwbaar).

Je vliegt tussen bergtoppen en scheert laag over zee, af en toe blijf je even hangen om scherp rond te kijken, of een foto te maken. Je eerste dronevlucht is magisch. Wat die ervaring zo bijzonder maakt: zonder veel moeite vertienvoudigt je wereld. Een app downloaden, een paar korte instructiefilmpjes op YouTube, en je stijgt zomaar op.

Zo kan zelfs iemand als ik – met een allergie voor gebruiksaanwijzingen – zich dronepiloot noemen. De krant gaf me twee jaar geleden een Mavic Air mee, van de innovatieve Chinese fabrikant DJI, om af en toe uit mijn rugzak te trekken tijdens reisreportages. Dat werkte wonderwel. Je stuurt dat ding kilometers weg om rond Kroatische eilandjes te scheren of over besneeuwde berkenbossen in Lapland. 

De app biedt fancy vliegbewegingen als de Helix en de Asteroid, waar dronepiloten ooit maanden op moesten oefenen. Enig nadeel: de vliegende camera maakt herrie en begint na twintig minuten te piepen. ‘Critically low battery – landing now.’ Dan raak je toch in paniek als dat ding ergens boven zee hangt.

Foto genomen met de Mavic Air 2. Beeld Mavic Air 2

De nieuwe Mavic Air 2 blijkt in alle opzichten een verbetering. Het apparaat is wat groter en stabieler (en nog steeds opvouwbaar), de rotorbladen zijn (iets) stiller, de sensor is krachtiger (48 MP foto, 4K video), de batterij gaat 34 minuten mee (wat veel is voor een drone) en de wifiverbinding is vervangen door een eigen, krachtiger radioverbinding. Niet dat je 10 kilometer wegvliegt (wat kan), maar je wilt graag contact houden, ook als de drone om een gebouw heen vliegt. De nieuwe afstandsbediening met joysticks is lomper, maar dat komt de controle zeer ten goede.

Het liefst vlieg ik vanaf mijn dakterras in Amsterdam even om de Westertoren, maar dat mag niet. De lucht boven steden, dorpen en natuurgebieden is verboden gebied in Nederland. Daarom testen we de Mavic Air 2 in een winderige polder. 

Het apparaat blijkt inderdaad krachtiger en stabieler dan zijn voorganger. We schieten haarscherp videobeeld van dijken vol wuivende bloemen en volgen een fietser met het automatische volgsysteem (Active Track). Bij dezen nog excuus voor de herrie. Dat volgsysteem werkt nog niet perfect, maar is wel beter dan voorheen. Dat geldt ook voor het geavanceerde systeem om obstakels zoals bomen en heuvels te omzeilen (Advanced Pilot Assistance System).

Er bestaan zwaardere drones (minder windgevoelig), met grotere camerasensoren (betere foto’s bij minder licht), zoals de DJI Mavic 2 Pro, en met meer sensoren rondom om botsingen te voorkomen, zoals de acrobatische Skydio2. Maar die zijn een stuk duurder. De Mavic Air hing altijd tussen de selfiedrone en de professionele drone in. DJI schuift de opvolger nu een flink stuk op richting de topmodellen, zonder de prijs te verhogen. 

Mavic Air 2. Vanaf 849 euro, dji.com/nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden