FilmrecensieThe Singing Club

De nieuwe film van The Full Monty-regisseur is amusant maar een beetje flets ★★★☆☆

Komisch maar een beetje flets: in The Singing Club laat regisseur Peter Cattaneo soldatenvrouwen ditmaal toewerken naar een show in de Royal Albert Hall.

‘The Singing Club’.

Samen breien, samen wandelen, een leesclub. De vrouwen in een Britse legerkazerne proberen zich zo goed mogelijk te vermaken terwijl hun partners worden uitgezonden op hun zoveelste missie naar Afghanistan. Alles om hun zorgen even te vergeten. Wanneer breien toch niet de benodigde afleiding biedt, stelt een van de vrouwen voor te gaan zingen.

The Singing Club is losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het allereerste militaire vrouwenkoor werd opgericht in 2010, kreeg veel navolging in andere kazernes en leidde zelfs tot een BBC-serie (The Choir – Military Wives) en een hitsingle. Een film kon haast niet uitblijven. Dat de Engelse regisseur Peter Cattaneo zich daaraan verbond, ligt al net zo voor de hand. Cattaneo is nog altijd vooral bekend van zijn grote hit The Full Monty (1997), waarin werkloze staalarbeiders zich lieten omscholen tot stripteasedansers. Als iemand vals zingende soldatenvrouwen succesvol naar een optreden in de Londense Royal Albert Hall kan leiden, is hij het wel.

Behalve onder muzikale onervarenheid zucht het dameskoor onder tweestrijd in de leiding. Kolonelsvrouw Kate (Kristin Scott Thomas) trekt de organisatie van de zangclub naar zich toe, terwijl dat eigenlijk het terrein is van Lisa (Sharon Horgan), die er een lossere stijl van dirigeren op nahoudt. Onder Kate’s bikkelharde opstelling gaat een trauma schuil: haar zoon werd op een militaire missie gedood.

Terwijl de vrouwen oefenen voor het grote optreden waar de film naar toewerkt, delen ze steeds meer lief en leed. The Singing Club is een film die kijkers precies geeft wat ze verwachten; scenarioschrijvers Rachel Tunnard en Rosanne Flynn gebruiken een beproefde feelgoodformule en doen geen moeite dat te verhullen.

Ook de uitvoering mist eigenheid en scherpe randjes. Cattaneo voert het geheel vaardig uit, maar de film blijft wat flets. Vooral de muzikale delen hebben weinig zeggingskracht, terwijl het daarmee juist zo makkelijk scoren is. Veel te gejaagd laat Cattaneo liedjes horen als Cindy Laupers Time After Time en de a capella-hit Only You.

Dat The Singing Club toch grotendeels blijft amuseren, is te danken aan de actrices. Scott Thomas en Horgan vormen een prima duo en ook de bijrollen zijn goed bezet. Wat er aan pit ontbreekt in het scenario en de regie, stopt het acteursensemble erin – net genoeg om met de zingende vrouwen mee te blijven leven.

The Singing Club

Drama/komedie

★★★☆☆

Regie Peter Cattaneo

Met Kristin Scott Thomas, Sharon Horgan, Greg Wise.

110 min., in 48 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden