De nieuwe countryheld Daniel Romano

Het nieuwe culturele seizoen begint dit weekeinde met de Uitmarkt in Amsterdam. Voor de kunstredactie het moment om vooruit te blikken. We selecteerden uit het aanbod tot eind 2014 de exposities, voorstellingen, concerten en evenementen waarnaar we reikhalzend uitzien. 15 verwachte hoogtepunten.

Daniel Romano. Beeld -
Daniel Romano.Beeld -

Zanger Daniel Romano (29), nieuwe country-held, trotseert zijn vliegangst en gaat optreden in Nederland.

De mooiste countryplaat van vorig jaar heette Come Cry With Me en is afkomstig van Daniel Romano. Romano is niet alleen een zanger met de juiste snik in zijn stem, iedere syllabe in zijn liedjes lijkt volgestopt met emoties. Hij heeft zo'n stem die je meteen naar de strot grijpt, zoals Hank Williams dat zestig jaar geleden deed met I'm So Lonesome I Could Cry.

Waar de meeste hedendaagse countrymuziek door een overdaad aan synths modern wil klinken, grijpt Romano terug naar de klassieke countrysound waarin een pedal steel en droevige dameskoortjes voor het drama zorgen. Come Cry With Me staat vol prachtige tranentrekkers. Liedjes over mannen met weinig geluk, voor wie ook de fles geen troost meer biedt. De hoes, vormgegeven in klassieke Nashville-stijl, oogt zo retro dat je bijna zou denken dat hij de spot drijft met het genre, maar ­Romano meent het. Nu hij eindelijk deze kant op komt, is het tijd voor een telefonische kennismaking.

U was het middelste kind, is Middle Child autobiografisch?

Nee. Ik ben wel het middelste kind, maar mijn moeder heeft me nooit verlaten zoals in Middle Child. Dat leverde wel een intens droevig beeld op. Daar was het me om te doen. Vaak is de link naar mijn leven klein, maar nooit geheel afwezig.

Wat zijn de eisen die u aan een countryliedje stelt?

'Ze moeten dicht bij huis blijven. Mannen die op de bodem van de fles belanden en vanaf daar hun leed bezingen. Ik houd van dramatische verhalen, maar ik moet me wel in de ­situatie kunnen inleven, anders klink ik niet geloofwaardig. Iemand die dat als geen ander kon, was George Jones (de in 2013 overleden countryster red.). Zoals hij ballads zong en kon croonen, dat wil ik ook. Maar ik hoor dergelijke stemmen in de hedendaagse country nauwelijks.

U heeft een hekel aan het woord country?

'Ja, want iedereen denkt dan dat je het over die gladgestreken Hollywood-sound hebt van Tim McGraw of de pop-pap van Taylor Swift. Daar heb ik niks mee. Zelfs niet met country-rockers als Gram Parsons uit de jaren ­zeventig, waarmee ik vaak word vergeleken. Mijn voorkeuren liggen nog verder terug. Ik hoor de gelijkenis in onze manier van zingen, maar hij was geen invloed zoals George dat was. De laatste goede countrymuziek is nu een halve eeuw oud. Alles wat sindsdien in Nashville voor country doorgaat, zegt me niks.

Hoe zou u uw muziek dan willen noemen?

'Ik heb het een keer 'mosey' genoemd, dat verwijst naar het trage tempo dat ik verkies. Meteen werd ik aangekondigd als 'King of Mosey', maar ik geloof dat ik de enige ben. Ik ben nu halverwege de opnamen van een nieuwe plaat, die nog trager en hopelijk nog smartelijker en droeviger zal klinken als voorheen. Tranentrekkende ballads, waarin klein persoonlijk leed groots bezongen wordt, dat is wat ik 'mosey' noem.'
Daniel Romano, 5/9 op Misty Fields in Asten-Heusden; 6/9 Paradiso, Amsterdam; 7/9 Into The Great Wide Open; 13/9 ­TakeRoot; 12/10 Tivoli­Vredenburg.

Daniel Romano Beeld -
Daniel RomanoBeeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden