TV-recensie Diagnosis

De Netflixserie Diagnosis laat zien dat Google en het internet de bondgenoten zijn van patiënten

Misschien bent u net als ik, en doet u bij de dokter heel beleefd alsof u niet voor het consult al op Google heeft gevonden wat u mankeert. Niet nodig, zegt de Amerikaanse dokter Lisa Sanders: ‘Patiënten zeggen altijd dat dokters vinden dat je niet moet googlen, maar ik ken er niet één die dat zou zeggen. Het internet is een krachtige bondgenoot.’

Sanders schrijft al zeventien jaar een rubriek in The New York Times, waarin ze mysterieuze medische kwesties uiteenzet. Gaandeweg kwam ze op het idee lezers via internet te laten meedenken over patiënten met ongediagnosticeerde kwalen. Op basis van die medische mysteries is de zevendelige Netflixserie Diagnosis gemaakt. Naast een ode aan het internet is dat trouwens ook een handige ode aan de kracht van media en The New York Times zelf – hun logo prijkt op elke vrije wand.

Ach, als het Angel helpt. Deze 23-jarige verpleegkundige in opleiding heeft al negen jaar ondraaglijke en onverklaarbare spierpijnen. Geen dokter die snapt wat er aan de hand is. Een van de weinige hints: haar urine ziet zwart als koffiedik.

Sanders plaatst een oproep en al gauw storten dokters, dakdekkers en dompteurs van over de hele wereld zich op Angels zaak. Lupus, denken ze. MS. De ziekte van Lyme. De ziekte van Pompe. ‘Het kostte me vijf minuten om dit op te lossen’, zegt ‘hobbyist’ Debbie uit Pennsylvania, ‘maar het is dus een mitochondriaal probleem met de spierafbraak.’ Medicus of niet, vanaf de bank speur je natuurlijk driftig mee.

Intussen word je meegevoerd in het persoonlijke drama. Je ziet Angel dapper een wandeling maken, waarbij ze snikkend moet worden afgevoerd, en daarna een animatie die laat zien wat er gebeurde: haar spiereiwitten lekken in haar bloed. Diagnosis is een medische detective, nerdy internetexperiment en emo-tv ineen.

Gaandeweg komt daarbij meer aan bod dan alleen de aandoeningen. Wat het betekent om een diagnose te krijgen, bijvoorbeeld, of om te horen dat het ‘tussen je oren zit’ (Ann, in aflevering 7). En wat het betekent om te moeten afwachten. In aflevering 2 krijgt de 6-jarige Sadie, die lijdt aan plotse verlammingen, het advies om een hemisferectomie te ondergaan: een barbaarse methode waarbij de hersenhelften worden gescheiden, waardoor ze eenzijdig verlamd zal raken. Tenzij iemand ter wereld toevallig op tijd een ander idee heeft.

Niet alle patiënten springen overigens kerngezond de aflevering uit: er blijft ruimte voor de bittere werkelijkheid. Toch blijft Diagnosis hartverwarmende feelgood-tv. Omdat – voor zover we zien – altijd iemand, ergens, de moeite neemt om een antwoord te verzinnen. Het internet zij geprezen!

Want daar is, vanuit Turijn, de medicijnenstudent Marta. Ze wil Angel graag onderzoeken. Dat is in Italië gratis. Angel, die inmiddels schulden heeft opgelopen in het Amerikaanse gezondheidssysteem, kan wel janken – en uw recensent natuurlijk ook. Een flukse analyse van haar genen levert de onomstotelijke diagnose op, en ‘basta!’, zegt de arts na negen jaar via Skype.

Het was trouwens géén mitochondriaal probleem met de spierafbraak. Maar dat zag ik natuurlijk meteen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden