RecensieHowrah: Self-Serving Strategies

De Nederlandse indieband Howrah durft groots te klinken op Self-Serving Strategies (****)

Howrah: Self-Serving Strategies.Beeld Howrah: Self-Serving Strategies

Howrah: Self-Serving Strategies. Pop. Subroutine. 

Het Subroutine-label blijft schijnbaar achteloos Nederlandse indieplaten van allure op ons afvuren: Apneu, Naive Set, The Homesick en nu weer Howrah, een band met ex-leden van illustere Amsterdamse indiebands als Zoppo, Space Siren, Bombay en Slow Worries.

Frontman Cees van Appeldoorn richtte aarzelend zijn nieuwe bandje op, waarna de groep er jaren over deed om tot een bevredigende bezetting en een debuutalbum te komen. Maar dan heb je ook wat: Self-Serving Strategies is een superieure gitaarplaat geworden.

Shoegaze-gitaarmuren verrijzen (Every Changing Shape), dissonante gitaarlijnen à la Sonic Youth meanderen overal, maar Howrah staat ook voor liedjes met veel melodie en ritme: het betoverend pulserende Step Up Your Game en de op een New Order-baslijn stuiterende Dots zijn er voorbeelden van.

Bovenal heeft Howrah een bravoure die in dit genre vrij zeldzaam is. Geen Liam Gallagher-bravoure, maar gitaar- en studiobravoure: de band durft op Self-Serving Strategies groots te klinken.

Het album werd opgenomen in de studio van de in 2014 overleden Corno Zwetsloot. Hij was als muzikant, producer, underground-geweten en vriend een sleutelfiguur in de muzikantenlevens van de Howrah-kern. Hij zou apetrots op het resultaat zijn geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden