RecensiePostuum debuutalbum Pop Smoke

De nabestaanden van Pop Smoke hebben van zijn debuutalbum te veel een doorsnee-album gemaakt ★★★☆☆

Het was zo’n mooi beeld geweest duizenden fans te zien dansen en springen op de zaterdag van hiphopfestival Woo Hah, als rapper Pop Smoke zijn bekendste nummer Welcome to the Party had ingezet.

Pop SmokeBeeld Getty

Het mocht niet zo zijn. Niet alleen gaat het hiphopfestival op het evenemententerrein Beekse Bergen niet door, de al lang geleden geboekte New Yorkse rapper is dood. Hij is in februari in Los Angeles vermoord, nog geen twee weken nadat hij zijn tweede mixtape Meet the Woo 2 had uitgebracht.

De schok was groot, want met zijn 20 jaar gold Pop Smoke als de grootste belofte in de hiphop, en specifieker in de Brooklyn drill, waar hij in een jaar tijd de belangrijkste vertegenwoordiger van was geworden.

Naar verluidt hoorde je zijn Welcome to the Party vorige zomer uit New Yorkse auto’s en party-speakers knallen – het is dan ook een fantastisch nummer. De donkere, dof dreunende stem van Pop Smoke zorgt ervoor dat je vanaf de eerste luisterbeurt al verbijsterd bent door zijn unieke rapstijl.

Het doet meteen denken aan de beste New Yorkse MC’s, van Nas en The Notorious B.I.G. tot Jay-Z en 50 Cent. Pop Smoke leek zich met zijn twee mixtapes makkelijk in dit rijtje hiphoplegenden te scharen.

Pop Smoke was een groot bewonderaar van 50 Cent, aan wie zijn stem het schatplichtigst leek. En 50 Cent is ook de man die als uitvoerend producent vermeld staat bij het nu verschenen postume debuutalbum van Pop, Smoke, Shoot for the Stars, Aim for the Moon.

Een plaat die toch een beetje teleurstelt. Te veel gastbijdragen verdringen regelmatig de opnieuw fantastische, diepe vocalen van Smoke. Het is onduidelijk hoe ver het album was gevorderd voordat hij werd doodgeschoten, maar je mag toch aannemen dat Smoke het zonder Quavo, Tyga, Lil Baby en DaBaby ook wel af had gekund – en vermoedelijk beter. Een nummer als Snitching glijdt voorbij als een zoveelste trapnummer van Quavo en Future. Totdat na twee minuten Pop Smoke de boel opschudt met zijn donderende basstem.

Zijn nabestaanden hebben er iets te graag een doorsnee-album van willen maken. De combinatie van de drill-sound uit Chicago, in 2012 vormgegeven door onder meer Chief Keef, en de Britse variant met die diep duistere beats uit de 808-drumcomputer, die het geluid van Pop Smoke zo typeert, wordt te vaak weggedrukt. 

En waar zijn de Londense producers 808Melo en AXL Beats die Pop Smoke mede groot maakten? Gelukkig hoor je hun pionierswerk nog terug in nummers als 44 Bulldog en Make It Rain. In die laatste rapt Pop Smoke met een uit de bajes bellende Rowdy Rebel, een van de grondleggers van de Brooklyn drill. Die samenwerking werkt dus wel, al word je er om meerdere redenen droevig van.

 Pop Smoke

★★★☆☆

Shoot for the Stars, Aim for the Moon

Pop

Verschenen bij Republic Records

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden