recensie Eraserland

De muziek van Strand of Oaks doet denken aan The War on Drugs, maar de sfeer is afwisselender ★★★★☆

Strand of Oaks: Eraserland. Beeld Strand of Oaks: Eraserland.

Het kan toeval zijn, maar sinds Timothy Showalter (van origine uit de staat Indiana) in Philadelphia is neergestreken, is zijn Strand of Oaks een beetje verschoven richting The War On Drugs, ook uit ‘Philly’.

Op de albums Heal (2014) en Hard Love (2017) viel Strand of Oaks nog als ‘indierock’ te kwalificeren, maar op Eraserland vouwt het geluid zich open en trekt Showalter het land in, nadenkend over het leven, met de muzikale spanwijdte van Springsteen en Petty, met galm, folkinvloed en toetsenbatterij.

Het is glad ijs, die grootse sound. Voor je het weet word je voor megalomaan versleten. In Visions solliciteert Showalter daar even naar (en die lange, esoterische soundscape aan het einde had achterwege mogen blijven), maar hij maakt toch vooral indruk in zeker acht toegankelijke, lucide rocksongs als Weird Ways en Ruby.

 My Morning Jacket-achtig, zegt u? Dat kan kloppen: twee bandleden spelen mee. Bronstige Jason Isbell-referenties in Moon Landing? Ook dát is juist: Isbell is te gast op dit uitstekende album, dat meer afwisseling in sfeer kent dan de succesalbums van The War On Drugs.

Pop
Strand of Oaks
Eraserland
DeadOceans/Konkurrent

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.