De Messias is een zwarte zanger, zijn naam is D'Angelo

Het gevoel dat je niemand minder dan God zelf op het podium aan het werk hebt gezien. De popgeschiedenis kent weinig bekentenissen in die richting. Maar áls ze loskomen dan betreft het een zwarte soulzanger. Zanger Bob Weir van de Grateful Dead herkende Hem zomer 1967 tijdens het concert van Otis Redding op het Monterey Pop Festival. 'Ik was er zo goed als zeker van dat ik God op het podium zag zingen', luidde zijn commentaar.

D'Angelo.

Begin jaren tachtig zou de bepaald niet religieuze Elvis Costello toegeven dat zijn atheïstische overtuiging aan het wankelen was gebracht toen hij soulzanger Al Green had zien optreden.

North Sea Jazz Festival

Iets vergelijkbaars gebeurde op zondag 16 juli 2000 in de Haagse Statenhal toen even na 9 uur in de avond D'Angelo het podium van het North Sea Jazz Festival betrad.

Van de soulzanger mocht wat worden verwacht. Zijn tweede album Voodoo, dat begin dat jaar was verschenen, had veel indruk gemaakt.

Niemand had tot dan de klassieke soultraditie zo knap en natuurlijk verbonden aan vernieuwende hiphop en r&b-beats. Hij loste de belofte in: de hoogmis die D'Angelo met zijn grote band verzorgde bracht de zaal in een extase zoals die zelden voelbaar was geweest. Marvin Gaye, Prince, Sly Stone, George Clinton, James Brown: al hun beste moves en muziek leek de toen 26-jarige D'Angelo te hebben geabsorbeerd en hij zette al die invloeden om in zijn zeldzaam opwindende en meeslepende eigen show.

Derde D'Angelo-album

Ineens begreep je nog beter wat artiesten als Marvin Gaye, Al Green en Prince hadden bedoeld toen ze zongen over het samensmelten van seks en religie. Na vijf kwartier kwam je hallucinerend de zaal uit. Wat was dit voor orgastische ervaring geweest? Kon je dit nog wel een popconcert noemen? En wanneer konden we D'Angelo wéér zien om vast te stellen of we niet alles hadden gedroomd?

Dat duurde even, namelijk tot 2012. Voor dat jaar werden uit het niets concerten in Paradiso en op North Sea Jazz aangekondigd. Er was op dat moment al een heel decennium sprake van een nieuw D'Angelo-album, maar dat bleek er nog niet te zijn.

Wat hij al die jaren had gedaan bleef onduidelijk, maar het weerzien was het wachten waard geweest. D'Angelo deed de funk van George Clinton op volkomen unieke wijze samenvloeien met de verleidingskunsten van Prince en Marvin Gaye.

En die paar nieuwe nummers, zoals Sugah Daddy, bleven meteen hangen. Tot ze uiteindelijk in december 2014 toch terecht kwamen op het derde D'Angelo-album, Black Messiah geheten. Aan die titel was niks overdreven.

Tips voor kinderen: De Nachtwaker

Het Filiaal Theatermakers maakte eerder de goed ontvangen jeugdtheatervoorstellingen Falling Dreams en De Grote Illusionist. Op 4/2 gaat de nieuwe voorstelling De Nachtwaker in première in de Stadsschouwburg Utrecht. De nachtwaker stuit tijdens een van zijn diensten op een deur die zich niet laat sluiten. Hij gaat op onderzoek uit; wat bevindt zich aan de andere kant van de deur? De Nachtwaker is een tragische slapstickvoorstelling waarin weinig wordt gesproken maar er des te meer is te zien. Vanaf 6jaar.

Tournee t/m 20/4

De Messias

De zanger bewees op de plaat zijn unieke status in een dozijn nummers waarin soul weer een stukje verder de toekomst in werd geduwd. We hoorden vervormde en vooral gedubbelde stemmen, verbluffende harmonieën en minutieus verzorgde arrangementen die Black Messiah een tijdloze glans gaven.

En hij had nog veel meer klaarliggen, lazen we verlekkerd in de spaarzame interviews met hem. Helaas, na het North Sea Jazz Festival van 2015 werd er weinig meer van hem vernomen. D'Angelo was pas net begonnen, had hij eerder dat jaar tegen Rolling Stone gezegd, maar er volgde niets nieuws.

Nu, begin 2018 moeten we het nog altijd doen met slechts drie platen. En natuurlijk de herinneringen aan concerten die op de beste momenten tot welhaast religieuze inzichten leidden: de Messias is een zwarte zanger, zijn naam is D'Angelo.

D'Angelo. 11 en 12/3, Paradiso, Amsterdam.