Filmrecensie rojo

De messcherpe thriller Rojo sleurt je mee in het paranoïde en apathische Argentinië van 1975 ★★★★☆

Regisseur Naishtat voert op briljante wijze de druk op hoofdpersoon Claudio op.

23 minuten duurt het voordat de titel van de messcherpe Argentijnse thriller Rojo in beeld verschijnt. Wat daaraan voorafgaat, is een kenschets van het verstikkende Argentinië van 1975. 

De openingsscène toont de façade van een riant huis, waar allerlei mensen met spullen naar buiten komen. De hele huisraad ligt te grabbel, nu de bewoners plotsklaps zijn ‘vertrokken’. Het statische shot waarmee schrijver en regisseur Benjamin Naishtat en ­cameraman Pedro Sotero de beschaafde plunderaars gadeslaan, benadrukt knap de ijzige onverschilligheid jegens het tafereel. Rojo speelt zich af vlak voor de staatsgreep van generaal Jorge Videla, maar apathie en paranoia liggen al als een deken over het land, tot in de buitenwijken toe. 

Wanneer de film vervolgens een ­restaurant binnenglipt en de tafels van lachende gasten passeert, krijgt de gezelligheid een smerige bijsmaak. Terwijl anderen uit hun woningen worden gesleept, doet hier iedereen alsof er niets aan de hand is. Zo ook het hoofdpersonage van Rojo, de zeer gewaardeerde, maar volkomen opportunistische advocaat Claudio (een elegant naargeestige rol van Darío Grandinetti). Deze kalende vijftiger zal gedurende de film zijn ziel alsmaar verder uithollen, tot hij een pruik opzet en daarmee ook het laatste restje eerlijkheid verkwanselt.

In het restaurant krijgt Claudio ruzie met een woest kijkende, armoedige vreemdeling (Diego Cremonesi), die hij met zichtbaar genoegen en walging publiekelijk voor schut zet. Een zenuwslopende confrontatie, die door Naishtat en zijn acteurs meesterlijk wordt uitgespeeld. En zo gaat het in Rojo rap van kwaad tot erger – alsof Claudio alvast warm loopt voor de massale vermissingen en verdwijningen gedurende Videla’s dictatuur. 

Wat een briljante, grimmig absurdistische zet van Naishtat om Claudio op een gegeven moment te laten kijken naar een goochelaarsact die verkeerd gaat, de illusionist tovert per ongeluk daadwerkelijk iemand weg. Claudio’s gemoedsrust wordt ook op de proef gesteld door de Chileense ­detective Sinclair (een smakelijk vileine Alfredo Castro, meer dan ooit ogend als Al Pacino’s spiegelbeeld), die onderzoekt zijn aandeel in een vermissing en cirkelt als een gier boven hem.

Maar waarom zou een geprivilegieerde man als Claudio moeten boeten? Veelbetekenend is de zonsverduistering die in de tweede helft van de film plaatsvindt. Kortstondig, op pianoklanken van filmcomponist Vincent van Warmerdam, wordt de hele wereld zo rood als de hel. Maar dan keert het gedempte kleurenpalet terug en lijkt alles weer te zijn zoals het was: het lijk in de woestijn mag worden vergeten, de bloedvlek op de muur van het ver­laten huis kan worden uitgewist. 

Rojo

★★★★☆

Thriller

Regie Benjamin Naishtat

Met Darío Grandinetti, Alfredo Castro, Diego Cremonesi, Andrea Frigerio.

109 min., in .. zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden