De meest onbenullige dingen, alles is goed

THEATER..

'Niets bijzonders' zou zijn talkshow moeten heten. Over de meest banale dingen zou het moeten gaan. Net zo triviaal als de lege soepblikjes van Campbell die hij moeiteloos promoveerde tot kunst. Misschien was die consequente houding wel Andy Warhols kracht. Net zoals hij het begrip kunst demystificeerde, deed hij dat met het leven.

Elke ochtend bracht hij door met het opbellen van kennissen die hij uren liet praten over wat ze sinds de vorige ochtend hadden gedaan. De onbenulligste dingen, alles was goed. Al die gesprekken nam hij op en de banden liet hij uittikken. Op zo'n nagelaten gesprek is Tintelfris gebaseerd, een lunchvoorstelling van Netty Droog.

Warhol noemde zijn gesprekspartners allemaal B, zelf was hij A. Maar denk niet dat die indeling hierarchisch was: 'ik ben niemand', zegt de Warhol op het toneel. Warhol? Op het eerste gezicht lijkt Joep Onderdelinden in niets op het origineel: vrolijke blonde krullen, zonder bril. Maar hij praat opvallend lijzig en zit er bijzonder relaxed bij.

Regelmatig richt hij zich tot de zaal, terwijl hij toast eet met jam. Hij houdt van eten en praten tegelijk. Met volle mond mijmert hij daarover door: hoe je verplicht bent aan een diner te kauwen èn te praten om niet alleen de gastvrouw, maar ook het gezelschap tevreden te stellen. Vooral rijke mensen zijn daarin bedreven, je hoort niet eens dat ze iets in hun mond hebben.

Over de meest onzinnige onderwerpen gaat het gesprek met zijn vriendin B. Zij heeft een passie voor schoonmaken, zweert bij het duizenddingendoekje en gilt van plezier als ze kalkschilfers door de stofzuigerslang hoort vliegen. Stofvrij moet haar kamer zijn, zelfs de randjes van haar boeken neemt ze met het borstelhulpstukje onder handen.

Hun gesprek is geestig, bij vlagen hilarisch. Onderdelinden laat zien dat Warhol ook een poseur was, ijdel, lui - zelfs sex kostte hem teveel energie - en zeer overtuigd van zichzelf maar o zo origineel en charmant. Af en toe sluipt hij stiekem weg tijdens de telefoontirades van B om een nieuw potje jam te gaan halen.

Woest protesteert Lieneke Le Roux als B tegen zulke in-de-steek-laterij. Want al 'ziet ze niks in mensen', ze wordt wel graag gehoord. Samen geven ze deze wonderlijke, plotloze tekst een aangename, bijna geruststellende muzikaliteit. Zo grappig, zo licht verteerbaar en zo smaakvol zou elke lunchvoorstelling moeten zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden