De man achter de Pink Floyd-sound

Syd Barrett, een van de oprichters van de rockgroep Pink Floyd, is overleden...

Syd Barrett, zo vertelt hij een verbijsterde Wright. Barrett, in 1965 medeoprichter van Pink Floyd (eerst The Pink Floyd Sound, later nog The Pink Floyd) had in 1968 de band verlaten. En hoewel hij met hulp van Floyd-bandleden in 1970 twee soloplaten had uitgebracht (The Madcap Laughs en Barrett), was hij al jaren uit beeld verdwenen.

De legende wil dat Barrett juist opdook terwijl de band bezig was met de opnamen van Shine On You Crazy Diamond, dat zou worden opgedragen aan Barrett, maar in zijn autobiografie Inside Out uit 2004, betwijfelt Wright dat. Wel weet hij zich nog goed het ongemak van de bandleden te herinneren. Allen voelden ze zich schuldig dat ze Barrett in de steek hadden gelaten. Goed, zijn vertrek uit de band was indertijd door zijn toenemende onberekenbaarheid onvermijdelijk geworden, maar dat Pink Floyd pas echt wereldberoemd werd nadat de grondlegger van hun psychedelische geluid er niet meer van mee kon profiteren, dat zat hen niet lekker.

Veel konden ze niet doen om Barretts zelfgekozen isolement te doorbreken. Naar verluidt zou iedere herinnering aan Pink Floyd hem terug doen vallen in een grote depressie. De 31 jaar die verstreken sinds het laatste weerzien van Barrett met de andere Pink Floyd-leden, heeft hij in grote afzondering doorgebracht bij familie in de buitenwijken van Cambridge, de stad waar hij op 6 januari 1946 werd geboren.

Roger Keith Barrett (de naam Syd zou hij pas op de middelbare school aannemen) is vierde van vijf kinderen in een gelukkig middleclass gezin waarin veel ruimte is voor muzikaal onderricht. De eerste geestelijke opdonder krijgt Syd op vijftienjarige leeftijd wanneer zijn vader overlijdt. Maar Barrett ontleent veel troost aan muziek. Op school raakt hij bevriend met David Gilmour en Roger Waters. Deze laatste nodigt Barrett, wanneer ze elkaar in het Londense studentenleven tegenkomen, uit om in zijn band te komen. Daarin zitten naast Waters, die bas zou gaan spelen, ook drummer Dave Mason en toetsenist Rick Wright. De muzikale voorliefde richt zich, midden 1965 op de Beatles en de Stones, maar Barrett houdt ook van obscure blues en jazzimprovisaties van John Coltrane.

Het is de combinatie van Barretts experimenteerdrift en Waters’ meer rigide songopvattingen die The Pink Floyd eind 1966 in Londen samen met The Soft Machine tot grote pioniers van de Britse psychedelische popmuziek zou maken.

Optredens in The Roundhouse en UFO, staan nog altijd als legendarisch te boek. Er volgden studiosessies waarin de band moeite had het minutenlange instrumentale Interstellar Overdrive tot gepaste lengte terug te voeren. De groep zou met Barretts Arnold Layne en See Emily Play twee hitsingles krijgen, en hun in 1967 verschenen debuutalbum The Piper And The Gates Of Dawn geldt nog altijd als een mijlpaal in de popgeschiedenis.

Acht van de elf composities zijn van Syd Barrett. Hij schreef deze nummers allemaal in de tweede helft van 1966, maar kon deze creatieve piek geen vervolg geven. Overvloedig gebruik van vooral lsd, maakte een abrupt einde aan de stroom van vaak geniaal genoemde liedjes.

Ook zijn rol als livemuzikant werd onberekenbaarder. Eind 1967, meldt Barretts vriend David Gilmour zich als ondersteunend gitarist, twee maanden later is hij officieel bandlid van Pink Floyd en in april 1968 kan Barrett vertrekken. Even wordt een constructie als die tussen Brian Wilson en de Beach Boys overwogen: Barrett zou net als Brian Wilson mogen blijven componeren, en Pink Floyd zou dit werk zonder hem uitvoeren.

Maar ook dat blijkt onhaalbaar. Barrett trekt zich terug in het huis van zijn moeder. Zijn twee soloplaten uit 1970 en het in 1988 verschenen Opel met ‘outtakes’ bevatten vooral liedjes uit dat vruchtbare 1966.

Financieel onafhankelijk door zijn Pink Floyd-inkomsten, blijft Barrett onder hoede van zijn familie van de buitenwereld verstoken. Hij lijdt aan suikerziekte en kan nauwelijks meer zien. Volgens broer Alan overleed hij in alle rust.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden