De lol van dingen samen doen

In de Meerpaal in Dronten moest alles tegelijk kunnen gebeuren. Dat werkte niet. Het culturele centrum is nu verbouwd. ‘Met het idee van ‘‘samen sterk’’ op een manier dat het ook kán.’..

Het is zatermiddag in De Meerpaal in Dronten net alsof je in de jaren zeventig bent teruggekatapulteerd, alsof bij wijze van spreken de opname van Stuif ’es in zo zou kunnen beginnen: zangkoor hier, popconcert daar, salsales in de ene zaal, tekenen en schilderen in de andere, en tussendoor een braderie en een stuk of wat terrasjes. Heel Dronten lijkt uitgelopen voor de feestelijke opening.

Het wereldberoemde ‘ding van Dronten’ is na drie jaar verbouwen in oude glorie hersteld. ‘Wij hebben geprobeerd om de plussen van het ontwerp van Van Klingeren te behouden en de minnen op te lossen’, zegt architect Hans van Beek van Atelier Pro, die de verbouwing deed. ‘Het idee van ‘‘samen sterk’’ maar dan op zo’n manier dat het ook kán.’

Het gebouw uit 1965 van wijlen architect Frank van Klingeren was vanaf de eerste dag spraakmakend. Een vrijstaande glazen doos was het, bedacht als ware het een Griekse agora: een overdekt plein met ruimte voor sport en spel, maar ook voor theater, muziek, film, beurzen, televisieprogramma’s, een kegelbaan en een bibliotheek. Alles tegelijk. Dan zouden mensen elkaar ontmoeten.

Het bleek een idealistische gedachte die in de praktijk maar ten dele werkte. ‘Van Klingeren beschouwde geroezemoes als een vorm van interactie, als iets leuks. Maar op den duur wilde geen zichzelf respecterend theatergezelschap hier nog spelen.’

In 1999 tekende de gemeente zelfs voor sloop, hetgeen op het nippertje werd voorkomen, mede door de inzet van de toenmalige rijksbouwmeester Wytze Patijn, die een prijsvraag uitschreef voor een nieuw ontwerp.

Atelier Pro was het enige bureau dat het oude ontwerp tot uitgangspunt nam. En zo gebeurde het dat het gebouw drie nieuwe gebouwen – een theater met grote en kleine zaal, een bibliotheek annex vergaderruimten en een muziekschool/buurtsoos – onder het dak geschoven kreeg, zodanig dat ze dwars door de glazen gevel naar binnen steken, maar zonder de oude contouren onzichtbaar te maken. Ook het oude, beeldbepalende eivormige amfitheater is er nog steeds. Alleen nu met een kleiner ei in het midden, omgevormd tot filmzaal en restaurant.

‘De drie gebouwen zijn allemaal vanuit het overdekte plein te bereiken, maar ze staan wel op zichzelf.’ Twee hebben een eigen opgang, de bibliotheek is afgescheiden door een dikke glazen wand. Zo is er geen geluidsoverlast, maar kan het gebouw, zegt Van Beek, ‘een fervent theaterbezoeker wel op het idee brengen om ook weer eens naar de bibliotheek te gaan’.

Het oude idee van ‘dingen samen doen’ is dus gehandhaafd. ‘Als dat weggaat, wordt het wel heel mager. Het leven is meer dan de som van individuele dingen.’ Een bedrijfsfeestje in de foyer op de tweede verdieping kan best samenvallen met de pauze van een toneelvoorstelling in de grote zaal, vindt Van Beek. Maar een theatervoorstelling en een groot popconcert op het binnenplein tegelijk? ‘Nee, dat moet na elkaar.’

En dat blijkt. Tijdens de opening is de kakofonie als vanouds: house overstemd het dameskoor dat een cover van Jon Bon Jovi’s Living on a Prayer ten gehore brengt. Van Beek: ‘Bij grote evenementen moet de programmering op elkaar afgestemd worden. Voor de rest kunnen alle functies van theater, muziekschool, jongerensoos tegelijk gebruikt worden. De disco hebben we wel vier keer geïsoleerd.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden