De literatuur lonkt met koffie en appelgebak

De punkmeisjes die voor Razorlight komen, zouden op Crossing Border zo kunnen doorlopen naar een voorleesbeurt. Dat gebeurde niet. Maar de organisatie trof geen blaam....

Van onze verslaggever Robert van Gijssel

‘Oink, meuh, miauwmiauw.’ De veertiende editie van het Haagse literatuur- en popfestival Crossing Border begint niet met edel proza, maar met het stemgegeven boerderijdier. Zangeres Galia Durant van de Engelse band Psapp kan het niet laten, zegt ze zelf. Dierengeluiden moet ze maken, ook als ze optreedt. Dieren zijn leuk. ‘Take me to the zoo’, zingt ze, ‘kwekkwek, baaah.’ Haar band tingelt daarbij met babyorgels en peuterspeelgoed toch een heel solide popliedje aan elkaar.

Met de lieve Fabeltjeskrantpop van Psapp nog in het achterhoofd kan het publiek later op de avond luisteren naar een liedje van de Nederlandse groep Roosbeef, over het leven op een Duivense boerderij. De avond erna doet de Amerikaanse schrijver Benjamin Kunkel zich voor als spin, die wegdommelt in zijn web en intussen luistert naar hoe hij zijn prooi knetterend verteert. En zo heeft de bezoeker dan, dwarrelend langs de zes podia aan het Haagse Spui, met ‘het dier’ toch weer een festivalthema te pakken.

Crossing Border vraagt een actieve houding van het publiek. Het festival wordt al jaren op dezelfde manier opgebouwd, uit grote popacts als publiekstrekker, en literaire toppers en jong schrijftalent voor de goede sier. De organisatie hoopt dat de punkmeisjes die komen voor de topact Razorlight later op de avond te vinden zijn bij de voorleesbeurt van de Fries-Marokkaanse schrijfster Samira Atari. Dat gebeurt natuurlijk niet, maar het is een mooi streven.

Het festival heeft er dit jaar in elk geval veel voor over om het publiek naar de schrijvers te lokken. In voorgaande jaren trof je nogal eens een auteur in een achterafzaaltje of een sfeerloze foyer, maar nu zijn aan het Spui drie Parade-achtige tenten ingericht waar zich een belangrijk deel van het literaire programma voltrekt. In ‘Cuatro’, een kermistent met de ambiance van een oudhollandsche gebakkraam, is het oergezellig als de Britse auteur William Boyd aantreedt voor een openbaar interview. Het warmtekanon blaast, de koffie pruttelt en het appelgebak gaat rond, terwijl Boyd vertelt over zijn jeugd in Ghana en zijn vader die in dat land bezweek aan heel enge tropische ziekten.

Op zaterdagavond verandert de Indiase schrijver Vikram Chandra de tent in een schrijversvakschooltje als hij uitlegt hoe moeilijk toch het schrijven is. ‘Zelfs Charles Dickens maakte grote fouten. Hij liet eens een karakter opdraven aan het eind van een roman, dat hij aan het begin van diezelfde roman had laten doodgaan.’ Waarna Chandra onthult dat hij werkt aan computersoftware voor schrijvers, waarmee plotfouten en karaktervergissingen voortaan kunnen worden voorkomen. ‘Ja, ik ben een beetje een computernerd.’

Voor de optredende schrijvers is Crossing Border een goede gelegenheid om de eigen ‘sensatiewaarde’ eens te bepalen. De internationale literatuurkritiek mag de New Yorkse Benjamin Kunkel (Indecision) dan hebben bestempeld als ‘nieuw literair wonder’, op Crossing Border kan de auteur zelf zien dat het zo’n vaart nog niet loopt. De zaal waar Kunkel voorleest, is voor nog geen derde gevuld. Voor de schrijflessen van de complexe Vikram Chandra staat het publiek zich te verdringen.

Een lichte eigenwijsheid geldt dit jaar ook de popprogrammering. Bij eerdere edities speelde het festival soms op safe door met grote namen uit vooral de wereldmuziek een veilig cultureel onderlegd publiek te trekken. Die wereldsterren hebben plaatsgemaakt voor spannende nieuwe acts als Psapp en het Schotse Aberfeldy, het enorme songwriterstalent Scott Matthews, en de curieuze, theatrale Franse band Nosfell, die zingt in de taal Klokobetz, zoals die wordt gesproken op de planeet Klokochazia. Deze keuze maakt van Crossing Border meer dan voorheen een mooi klein festival waar popparels te ontdekken zijn. En waar je een onvergetelijk moment kunt meemaken, wanneer Scott Matthews in de tent Cuatro hypergeconcentreerd probeert te tokkelen op het ritme van het in de herfststorm klapperende dekzeil.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden