De liedjes van Harris zijn echt te flauw

Robert van Gijssel
Calvin Harris. Beeld Getty
Calvin Harris.Beeld Getty

De Schot Calvin Harris is een genie over wie we het over twintig jaar nog hebben, zegt de een. Een van de vele platte danceproducers die muziek maakt voor de simpelen van geest en de eigen bankrekening, volgens de ander. Dat controverse goed is voor de naamsbekendheid blijkt uit de kijk- en luistercijfers van Harris: hij is de grootste danceman van het moment.

Waar je ook staat in het Harrisdebat, je kunt niet anders dan bewondering hebben voor de grensoverschrijdende aanpak van Adam Richard Wiles (echte naam). Harris is een singer-songwriter, die voor de begeleiding van zijn gezongen zieleroerselen niet grijpt naar gitaar of piano, maar kruipt achter de laptop, voor stuiterende dansvloerdance.

Met het dansgehalte zit het op Motion, Harris' vierde studioalbum, wel goed. Als je tenminste houdt van handjes-in-de-luchtdisco, vol van voorspelbare climaxen en 'drops' in de bassline die je van verre ziet aankomen. Overdrive is een lekker instrumentaal trancetrackje, dankzij een gek hakkend gitaartje, naast scheurende acid, en een gruwelijk vette bassdrum na de - wederom voorspelbare - drop.

Maar Harris moet worden beoordeeld op zijn liedjes. Die zijn echt te flauw. Zo springt bij de popballade Ecstasy, met gaststem Theo Hutchcraft, het glazuur van je tanden ('in a state of ecstasy, there is only you and me'): een refreintje dat je al duizend keer hebt gehoord, afgrijselijk gezongen bovendien.

Het aardigst is nog het nummer Pray To God, met medewerking van de dames van Haim. Een catchy popliedje, aangenaam opgebouwd, dansbaar bovendien. Maar ook niet meer dan dat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden