InterviewDave Gahan

‘De liedjes die ik cover moeten samen een verhaal vertellen. Mijn verhaal’

Dave Gahan: ‘Ik heb alles uit de kast getrokken om iets te brengen dat helemaal Dave Gahan is.’ Beeld Spencer Ostrander
Dave Gahan: ‘Ik heb alles uit de kast getrokken om iets te brengen dat helemaal Dave Gahan is.’Beeld Spencer Ostrander

In zijn hele carrière als leadzanger van Depeche Mode vertolkte Dave Gahan vooral de gevoelens van tekstschrijver Martin Gore. Uitgerekend op een coveralbum wordt het pas écht persoonlijk.

Gijsbert Kamer

Een coveralbum is vaak een uitvlucht voor artiesten met een writer’s block. Niet voor Dave Gahan (59), die op het net verschenen album Imposter twaalf liedjes van anderen vertolkt met zijn krachtige bariton, die we al decennia lang kennen van Depeche Mode, een van de grootste elektronische popbands ter wereld. Want eigenlijk doet Dave Gahan zijn hele leven al niks anders dan covers zingen, vindt hij. ‘Mijn carrière begon in 1980 met het zingen van David Bowies Heroes, toen ik auditie deed bij Depeche Mode. Vanaf dat moment ben ik liedjes van anderen blijven zingen, alleen koos ik ze niet zelf uit.’

We vergeten wel eens dat leadzanger Gahan al veertig jaar vooral teksten zingt die songschrijver en belangrijkste componist van de band Martin Gore hem geeft, zegt hij via Zoom vanuit zijn woning op Long Island, New York. ‘Jarenlang was ik oneerbiedig gezegd Martins buikspreekpop en vond dat prima. Ik kon wel wat met zijn vaak donkere teksten en maakte me die steeds makkelijker eigen. Waarom zou je zelf bijdragen aan het bandrepertoire willen leveren als je zo’n geweldig songschrijver in de gelederen hebt als Martin?’

Ambities om met eigen liedjes in de band te wedijveren met Martin kreeg Gahan pas toen hij in 2003 zijn solo-album Paper Monsters had uitgebracht. ‘Verrek, dacht ik, best leuk eigenlijk, liedjes schrijven. Sindsdien staat er op ieder Depeche Mode-album wel een liedje van mij. Maar ik bewaar de meeste voor mezelf. Depeche Mode is vooral de uitlaatklep voor Martins emoties en dat moet ook zo blijven.’

Zelf heeft Gahan inmiddels in Soulsavers, het Brits-Amerikaanse producersduo met wie hij al eerder twee albums opnam, een eigen vehikel gevonden om zijn gevoelens mee naar buiten te brengen. ‘Rich Machin van Soulsavers is mijn soulmate. De Soulsavers-platen werken als batterijladers. Ik krijg daarna weer energie en plezier voor Depeche Mode.’

‘Ik heb veel donkere kanten.’ Beeld Spencer Ostrander
‘Ik heb veel donkere kanten.’Beeld Spencer Ostrander

Dat plezier was even helemaal weg toen Gahan in de zomer van 2018 terugkwam van een lange tournee. ‘Ik was zo moe dat ik geen puf had om zelf liedjes te gaan schrijven, Ik belde Rich en zei een beetje wanhopig dat ik niet meer wist wat ik wilde. Depeche Mode zat me even tot hier, en inspiratie voor eigen liedjes had ik ook niet. ‘Ga naar muziek luisteren die je raakt’, zei Rich. Dat was een goed advies.’

Gahan trok zich terug en dook in zijn platencollectie. Albums van ‘usual suspects als David Bowie en Roxy Music’ waaraan hij al sinds zijn tienerjaren verslingerd is, maar ook minder voor de hand liggende platen van Gene Clark (‘de stilste van The Byrds, die wel de mooiste liedjes schreef’), Jeff Buckley (‘zijn Lilac Wine is misschien wel mooier dan die van Nina Simone’) en PJ Harvey (‘Ik hou van eigenzinnige vrouwenstemmen, vandaar mijn keuze voor PJ Harvey en Cat Power’).

Leuk, lekker plaatjes draaien, maar het leidde ook nog ergens toe. Een paar weken later belde hij opnieuw met Machin. ‘Ik was eruit, ik wist wat ik wilde. Een coveralbum maken. Rich moest een grote studio regelen, ik wilde de tienkoppige Soulsavers bij elkaar hebben en de gekozen liedjes zingen alsof ze van mezelf waren.’

De naam Johnny Cash viel even aan de telefoon, want dat was misschien wel het belangrijkste voorbeeld dat Gahan had. ‘Cash nam vlak voor zijn dood een reeks albums op, American Recordings, waarop hij liedjes zong die hem door producer Rick Rubin werden aangedragen. Hij zong een geweldige versie van Depeche Modes Personal Jesus en ik hoorde later dat hij geen idee had wie wij waren. Dat is natuurlijk ook helemaal niet nodig om een uitstekende cover te maken. Je moet het liedje voelen en erin kruipen. Dat is de kern van een goede cover. Ik kan het weten want ik doe al mijn hele leven niks anders. Al is een nieuw liedje van Martin Gore zingen toch iets anders dan een zoveelste versie van Always on My Mind maken.’

Toch moest dat liedje, waarvan Gahan de versie van Elvis Presley als model nam, op de plaat komen. ‘Ik zag het voor me als apotheose. Het is een liedje over vergiffenis en verlossing. Elvis maakte er echt een krachtig gospelnummer van. Zoals ik het hoor, zong hij niet over een geliefde maar over iets dat ik het hogere noem. De liedjes die ik uitkoos moesten samen een verhaal vertellen. Mijn verhaal.’

Imposter Beeld AP
ImposterBeeld AP

En bepaald geen vrolijk verhaal. ‘Ik heb veel donkere kanten’, zegt de zanger die in 1996 na een overdosis heroïne zelfs klinisch dood werd verklaard. ‘Die wilde ik in een narratief verwerken. Beginnend bij Dark End of the Street, de soulklassieker waarin nog iets van hoop doorsijpelt.’ De wanhoop wordt dan groter in liedjes als I Held My Baby Last Night, zegt Gahan, maar uiteindelijk gloort er iets van redding en die moet je bij jezelf zoeken.‘ Bob Dylan verwoordde het prachtig in Not Dark Yet, het is nog niet donker, maar it’s getting there. Maak er wat van voor het te laat is.’

‘Bob Dylan is zo’n zanger die ik naarmate ik ouder word steeds meer ga waarderen. Dat is anders met Neil Young. Zijn plaat Harvest ken ik al vanaf de middelbare school en daar moest echt een liedje van op Imposter. Ik koos voor A Man Needs a Maid, niet omdat ik die tekst letterlijk neem hoor, ik denk dat Neil het vandaag de dag ook niet zo zou formuleren dat iedere man een werkster nodig heeft. Wat ik erin hoor is dat niemand het leven alleen aankan. Je hebt hulp van mensen om je heen nodig. Ik in ieder geval wel. Ik heb het ook zo willen zingen als iemand op zoek naar een laatste strohalm, midden op de plaat als de afgrond nabij is.’

Gahan hoopt dat zijn verhaallijn begrepen wordt, hij wilde niet zomaar een liedjesplaat maken met wat lukraak bij elkaar geraapte favorieten. Hij noemde zijn plaat een beetje gekscherend Imposter (bedrieger) om de kritiek voor te zijn. ‘Er bestaat een misverstand dat iemand die liedjes van anderen zingt niet authentiek kan klinken. Onzin, want ook Elvis en Frank Sinatra schreven niks zelf, toch klinkt ieder woord gemeend. Ik heb echt alles uit de kast getrokken om juist echt iets te brengen dat helemaal Dave Gahan is.’

Hij trok ervoor naar Malibu om in de peperdure Shangri-La Studio van Rick Rubin met z’n tienen live alles op te nemen. ‘Alles uit mijn eigen zak betaald, omdat ik een plaat wilde met de zeggingskracht van de American Recordings van Johnny Cash, of het voor mijn muzikale vorming essentiële Pin-Ups van David Bowie. Die plaat kocht ik toen ik een jaar of 11 was. Ik wist niet eens dat er alleen maar covers op stonden, want ik kende de originelen van The Who, The Kinks en Pink Floyd niet. Voor mij waren de versies van Bowie de originele. Zo onbevangen hoop ik dat mensen ook naar Imposter kunnen luisteren.’

Dave Gahan & Soulsavers: Imposter (Sony Music)

Komt Depeche Mode zelf ook weer terug?

Dave Gahan heeft nog geen idee wanneer Depeche Mode weer met iets nieuws komt. ‘Het initiatief komt nooit van mij. Maar als ze me bellen, kom ik wel weer hoor. Ik heb na twee jaar best weer zin om te gaan spelen. Zingen, performen, dat is toch wat ik het liefst doe.’ Gahan zag onlangs met veel plezier de concertregistratie 101 terug die D.A. Pennebaker in 1988 van de band maakte. De film wordt 3 december opnieuw uitgebracht. ‘Een mooi document’, vindt Gahan. ‘Ik kreeg na het zien kriebels om het podium op te gaan.’

Tracklisting Imposter van David Gahan & Soulsavers

1. The Dark End of the Street – James Carr

2. Strange Religion – Mark Lanegan

3. Lilac Wine – Jeff Buckley

4. I Held my Baby Last Night – Elmore James

5. A Man Needs a Maid – Neil Young

6. Metal Heart – Cat Power

7. Shut Me Down – Rowland S. Howard

8. Where My Love Lies Asleep – Gene Clark

9. Smile – Nat King Cole

10. The Desperate Kingdom of Love – PJ Harvey

11. Not Dark Yet – Bob Dylan

12. Always on my Mind – Elvis Presley

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden