De lezer snakt naar komkommernieuws

Het mag dan zomer zijn; de weekbladen doen weinig aan luchtige berichtgeving. IS, neonazi's en meer van dat.

Beeld -

Niks geen vrolijke, want hoogzomerse bereidingen van komkommer. Jodenhaat en ander nijd is de maizena die de nieuwste edities van de weekbladen bindt.

'Zijn de neonazi's terug?', vraagt Nieuwe Revu zich op de cover af. In elk geval zijn de fascisten weer van de partij, constateert het blad. Met drie verhalen plonst het tijdschrift in het pierenbad van extreem-rechts.

Een verslaggever ging undercover in podiumcafé de Graauwe Hengst in Schiedam voor een avond 'haatzaaiherrie tussen de hakenkruisen'. Hij zag potige kale mannen bier over elkaar heengooien in de moshpit en een enkeling de Hitlergroet brengen, een gebaar dat de kroeguitbaters volgens hem negeerden. 'Als ze het al gezien hebben.' De observatie mondt uit in een slotzin die je van Revu kunt verwachten: 'Sie haben es nicht gewusst, zullen we maar zeggen.'

Jodenhaat

In Vrij Nederland komt Jodenhaat ter sprake in een fijn interview met de Israëlische schrijver Etgar Keret. Jeroen Vullings reisde af naar diens woonplaats Tel Aviv om met Keret te praten over leven in wat hij 'een posttraumatische samenleving' noemt, en over falen als noodzaak om te schrijven.

Dat laatste legt Keret uit aan de hand van een voorbeeld. 'Als er geen obstakel is, hoef je niet te schrijven. Als je verliefd bent op een meisje en ze wil je niet, dan schrijf je een kort verhaal. Wil ze wel, dan ga je met haar naar bed en moet je op bezoek bij haar ouders.'

De cover belooft ook grote borsten als onderwerp van gesprek, maar dat blijkt in het interview toch meer een klassiek lokkertje. Voor wie het weten wil: Keret heeft niks tegen grote borsten. Mooi zo.

Het verhaal van de week in Elsevier moet zich zonder seks verkopen. Het gaat over de politie, door een reeks incidenten op het beklaagdenbankje geplaatst onder de noemer 'te gewelddadig'. Dreigt de politie van 'beste vriend' favoriete vijand te worden?, vraagt misdaadverslaggever Gerlof Leistra zich af.

Mindfulness

De conclusie van zijn analyse is een tikje belerend. De boze burger die van mening is dat de politie te agressief is, moet Van Leistra in de spiegel kijken. 'Het politiegeweld is vaak een reactie op zijn eigen grote mond en fysieke agressie. [...] De burger krijgt de politie die hij verdient.'

Naar jezelf kijken is ook een thema in De Groene Amsterdammer, dat de populariteit van mindfulness probeert te verklaren. Mindfulness biedt de zingevingzoeker een 'niet-religieuze religie', is een deel van het antwoord. Het oppert een dooddoener van een oplossing voor alle problemen: focus met al je aandacht op het hier en nu en aanvaard dat het is zoals het is.

Makkelijker kan de wereld het de tere westerse ziel niet maken. Wel moeilijker. Probeer in de Groene maar eens het doorwrochte essay over de Islamitische Staat door te komen, een les in nadenken over IS.

Ingewikkelde toestanden die de wat gedachtelozere lezer in sluimerstand doen snakken naar ten minste één hap luchtig komkommerschuim.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden