De lat ligt hoog in Cannes

Een film die begint met de lichtroze binnenkant van een vagina, bezien door een speculum. En de ovale vorm van het geslacht vervolgens naadloos laten overvloeien in het beeld van een gekanteld oog. Met traan, ook nog. Wie wil dat niet zien? François Ozon (Swimming Pool, 8 Femmes) oogstte er zo'n prompt ingezet applaus mee, tijdens de vertoning van L'amant double in Cannes. Een stijlvolle, tamelijk zotte erotische thriller over een verward Frans ex-fotomodel. Vol over de top-symboliek: spiegels, tweeling-psychologen en embryonaal kannibalisme.

Belgische acteur Jeremie Renier, Franse actrice Marine Vacth en Franse regisseur Francois OzonBeeld AFP

Net als beginzinnen in een roman zijn openingsshots vaak veelzeggend. In zijn artsengezinshorrorfilm The Killing of a Sacred Deer trakteert Yorgos Lanthimos de zaal op een close-up van een open hartoperatie, met pompend orgaan. Er klonk geen applaus, wel waren er wat oh's en ah's te horen.

En dan is er de als Nederlandse coproductie gerealiseerde competitiefilm A Gentle Creature van de Oekraïner Sergei Loznitsa (Maidan, Austerlitz), die een zwijgzame Russin op een nachtmerrieachtige tocht stuurt door een volkomen corrupt en crimineel Russisch gevangenisstadje. Loznitsa opent met een welbekend vast gekadreerd landschappelijk shot, waarin een bus komt aanrijden. En filmt door als de bus weg is: 1, 2, 3, 4... 'Er is veel te zien hoor', zegt de Oekraïner. 'Het stof van de bus dwarrelt langzaam neer. Zo zou elke film moeten beginnen: met het vrijmaken van het beeld.'

Iemand vraagt hem of hij vermoedt dat het groepje dat zo negatief joelde bij de première van A Gentle Creature dit op afspraak deed. 'Goed dat je dit opmerkt. Als je de titel van mijn film in het cyrillisch intikt op Google, zul je merken dat de Russische media schrijven dat de ontvangst in Cannes slecht was. Terwijl dat helemaal niet zo is. Propaganda.'

Het tiendaagse filmfestival in Cannes maakt zich op voor de prijsuitreiking, zondagavond. Maar het is hard zoeken naar een favoriet. Regisseur Michael Haneke dit keer eens niet: daarvoor is zijn bourgeois-komedie te weinig bijzonder, zeker in het oeuvre van de Oostenrijker.

Sergei Loznitsa in CannesBeeld afp

Negentien films dingen mee naar de Gouden Palm, die dit jaar wordt verdeeld door een jury onder leiding van de Spaanse cineast Pedro Almodóvar. Die krijgt hulp van een eclectisch gezelschap medejuryleden, variërend van acteur Will Smith tot Toni Erdmann-regisseur Maren Ade, wat het voorspellen van de afloop bemoeilijkt.

120 battements par minute van Robin Campillo behoort tot de kanshebbers met zijn alom goed ontvangen drama, waarvoor de cineast putte uit zijn eigen tijd als aidsactivist in de jaren tachtig. Een emotioneel afgewogen portret van een verdrongen, door instanties tegengewerkte en veelal gedoemde groep Franse jongeren. Ook een kandidaat voor de Palm: de Rus Andrej Zvjagintsev, die het Rusland van nu indringend en eveneens weinig vrolijk verbeeldt in zijn scheidingsdrama Loveless.

Wat acteurs betreft wedijveren Robert Pattinson en Joaquin Phoenix om de titel 'meest intense rol'. De eerste als manische en impulsieve crimineel in de jachtig gefilmde genrefilm Good Time van de Amerikaanse broers Benny en Josh Safdie. De tweede als verlepte en brute oorlogsveteraan in het hallucinante You Were Never Really There van de Schotse Lynne Ramsay.

De lat ligt hoog in Cannes. En een werkelijk memorabele jubileumcompetitie had toegekund met een of twee regisseurs erbij die boven zichzelf uitstijgen en een waarlijk groot of vernieuwend werk presenteren. Maar dat kun je het festival zelf nauwelijks verwijten: die films moeten er ook maar net zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden