Albumrecensie

De Lana del Rey die het randje van waanzin opzoekt, lijkt op haar nieuwe album even weg ★★★☆☆

Chemtrails over the Country Club klinkt vooral nogal gewoontjes. Maar als je naar de teksten luistert, valt er een hoop te ontdekken.

null Beeld

Beetje saai. Dat was de eerste reactie op het nieuwe album van Lana de Rey, toen het vrijdagochtend uitkwam. Chemtrails over the Country Club maakt lang niet zo’n verpletterende indruk als Norman Fucking Rockwell, dat in 2019 bijna unaniem tot een van de beste albums van dat jaar werd bestempeld.

Nog altijd hoor je bij iedere beluistering iets nieuws op die plaat, die muzikaal zeldzaam vernuftig in elkaar zit, en waarop de zangeres in ieder liedje de wetten van het songschrijven tart. Nummers van tien minuten die drie keer van kleur verschieten, zijn geen uitzondering.

Nee, dan zijn de elf afgemeten, door de piano van producer Jack ­Antonoff gedragen liedjes op Chemtrails over the Country Club vooral nogal gewoontjes.

Wat ook niet helpt is het autotune-effect waarmee de 35-jarige zangeres haar van nature zo prachtige diep melanchocholieke stem in een aantal nummers vervormt. Niet doen Lana, wil je haar toeroepen in Tulsa Jesus Freak, een van de meer bombastische liedjes.

Maar dan luister je eens goed naar de teksten en komt het album meer tot leven. Dan blijkt dit liedje, zoals veel nummers op het album, te gaan over echt en onecht en authenticiteit. Precies die zaken die Lana del Rey sinds haar doorbraak hit Video Games (2011) tot kern van haar kunstenaarschap heeft gesmeed.

‘We should go back to Arkansas’, stelt ze in het Tulsa Jesus Freak voor. Weg van Los Angeles, de stad van de illusies, en weg van de jarenvijftig-Hollywood-esthetiek die haar vorige plaat thematisch kleurden. Lana del Rey verlaat L.A. op haar nieuwe plaat en zoekt geluk en inspiratie in Tulsa, Texas, Florida en Nebraska.

Het nieuwe album toont een Lana del Rey die terugkeert naar het begin en onderzoekt wat ze eigenlijk wil met haar muziek.

Ze begint in White Dress met herinneringen aan toen ze 19 was en gelukkig was als serveerster, luisterend naar The White Stripes en Kings of Leon. Ze eindigt met een liedje van Joni Mitchell uit 1970, For Free, dat volgt op een van haar beste nieuwe nummers, Dance till We Die: ‘I’ve been covering Joni en dancing with Joan.’

Dansen met Joan Baez en liedjes zingen van Joni Mitchell, ze heeft het tijdens optredens in 2019 ook echt gedaan. Hun onverzettelijkheid zal voor Del Rey een inspiratiebron zijn.

Even de luwte zoeken, nadenken over wat ze nu echt wil en wat haar rol en betekenis kunnen zijn in de popwereld van 2021. Voor Mitchell was For Free meer dan een halve eeuw geleden een sleutelnummer, want een van de eerste liedjes die ze aan de piano componeerde aan de vooravond van haar grote successen.

Wellicht bevindt Lana del Ray zich op eenzelfde punt, en is Chemtrails over the Country Club even een pas op de plaats, een moment van bezinning. Weg van de drukte, in afzondering nadenken over haar toekomst.

‘We keep changing all the time/ The best ones lost their minds’, zingt ze vrij naar Allen Ginsberg in Dark But Just a Game.

Haar verstand verliezen wil Lana del Rey voorkomen en dat lukt op deze toch mooie plaat. Maar dat zoeken naar uitersten, wellicht tot op het randje van waanzin, dat maakt haar werk juist zo bijzonder. Die zoekende Lana del Rey is even weg.

Lana del Rey

Chemtrails over the Country Club

Pop

★★★☆☆

Interscope/Universal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden