De krant en de reputatie van Mabel

Het Vervolg van afgelopen zaterdag had een opmerkelijk interview met scenarioschrijver Ger Beukenkamp over zijn nieuwe film De Prins en het Meisje (over Mabel en Friso)....

Opmerkelijk vooral omdat Beukenkamp in het interview, net als in de film overigens, open en bloot spreekt over Mabel die als drugskoerier zou hebben gewerkt voor drugsbaas Klaas Bruinsma, met wie ze bevriend was in die jaren.

In het interview zegt de verslaggever: ‘U laat een vriendin van Mabel in de film zeggen dat ze drugskoerier was. U zei het vorige maand ook zelf in een interview.’ Dan antwoordt Beukenkamp: ‘Dat weet ik wel zeker, daarvoor heb ik twee informanten. Mabel reed rond, bracht pakjes weg. Het was een leuke vrolijke meid, het ging ook helemaal niet stiekem. (...) Zo ging dat vrolijk. Ze was 18, 19, 20. Gewoon gezellig . Je helpt elkaar een beetje. Het waren wel goeie vrienden die twee, Mabel en Bruinsma. Het ging niet om seks op de Neeltje Jacoba, maar om de coke. Dat weet ik wel allemaal.’

De verslaggever en de eindredactie van het katern besloten deze passage niet zonder weerwoord van Mabel af te drukken.

Dat kwam en de redactie plaatste onder het interview een naschrift waarin Mabel – wie had anders verwacht – schreef dat de beschuldigingen ‘absoluut niet waar zijn en dat er al jarenlang de meest grote nonsens over mij wordt gezegd en geschreven’.

De chef van het katern vindt dat ze met deze oplossing de (vergeef het woord) koninklijke weg heeft bewandeld. Weerwoord had volgens haar niet gehoeven, omdat Beukenkamp het heeft over een scène uit de film. De verslaggever voegt eraan toe dat de schrijver de gewraakte uitlatingen al eerder deed, ook in de Volkskrant. Toen is niemand er op aangeslagen.

Dat laatste klopt. In de Kunstbijlage van 30 augustus, nog in de vakantietijd dus, zei Beukenkamp: ‘Dat Mabel drugskoerier is geweest, ja dat is zo, al ging het heel blijmoedig allemaal – en dat wordt in de film niet zo direct geponeerd.’

Het verschil is dat het hier over de film gaat, fictie en dus verzonnen, waar het in het interview als waarheid wordt geponeerd, non-fictie, feiten dus.

De verslaggever heeft over de aantijging van Beukenkamp wat rondgebeld en besloot daarna dat die serieus genoeg was om Mabel ermee te confronteren.

Deze gang van zaken roept vragen op. De eerste is wie verantwoordelijk is voor de uitlatingen van de schrijver. Hijzelf uiteraard, maar ook de journalist die het opschrijft en uiteindelijk de hoofdredacteur van de krant, want die gaat over de inhoud.

Deelt de hoofdredacteur de mening van de schrijver? Nee, maar omdat de zaak ook in de film aan de orde komt, vindt hij dat het ook in druk in de krant kan, temeer omdat Mabel mocht reageren, direct onder het artikel.

Ook anderen op de redactie wijzen op de film. Zij zeggen: ‘Het is inmiddels onderdeel van het publieke domein, dan kun je er dus over schrijven, zelfs zonder Mabel een reactie te vragen.’

Ik vind dat een gevaarlijke redenering. In het ergste geval kun je iemands reputatie tot de grond toe afbreken, door beschuldigingen van derden over te nemen, als je de beschuldigde maar laat ontkennen dat het waar is. Terwijl betrokkene ontkent, druk je het toch af, mét de ontkenning. Maar wat staat er dan?

Moet je als krant, bij zo’n vergaande beschuldiging niet zelf proberen de feiten uit te zoeken? Neem de leeftijd. Mabel is van augustus 1968. Volgens de verhalen zou de relatie tussen haar en Bruinsma in 1989 en 1990 op zijn hevigst zijn geweest. Maar Mabel was in 1986 al 18 jaar, ruim voor ze Bruinsma leerde kennen. Ik geef toe, Beukenkamp heeft het over 18,19, 20: hij weet het dus niet. Zelfs als Mabel 20 was, was dat nog één jaar voordat de relatie volgens zeggen zo innig werd dat ze, mogelijk uit misplaatste liefde, iets onoorbaars zou willen doen.

Die rekensom had wat mij betreft best naast de beschuldiging mogen staan. En dan nog: zou een ervaren drugsbaron een zo jonge chauffeur met zijn dure drugs in de auto door de drukke Amsterdamse binnenstad sturen?

Ik weet het antwoord niet, maar moet de krant niet eerst de waarheid zoeken, vóór ze een dergelijke onbewezen, en door Mabel weersproken, aantijging publiceert? Door zowel de aantijging te publiceren, als de ontkenning van Mabel, zegt de redactie naar mijn mening dat ze meer waarde hecht aan wat Beukenkamp zegt, dan aan wat Mabel ontkent, terwijl bij een dergelijk ja-nee-spel de redactie uitsluitsel en dus de feiten moet leveren. Als dat niet lukt, dan maar geen interview, en blijft de film fictie.

Thom Meens

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden