TV-recensieFrank Heinen

De kracht van Bed & Breakfast is de dreigende confrontatie, die nooit plaatsvindt

Sinds half maart heb ik mijn avondwandelingen consequent opgeschaald, zowel in aantal als in volume. Na het eten beweeg ik me dagelijks oenig door de intelligente lockdown. Geen straat zo onaanzienlijk of ik heb haar inmiddels meermaals bezichtigd. Opvallend: voor een medium waarvan het einde al jaren afwisselend bezorgd en ongeduldig (afhankelijk van wie er aan het woord is) wordt aangekondigd, oogt de tv nog altijd behoorlijk vitaal. De kijkcijfers schijnen consequent terug te lopen, maar de kijkers niet: die liggen volgens mijn waarnemingen nog altijd onbeweeglijk op de bank en laven zich aan Bed & Breakfast, een van de krachtiger opiaten uit het bedwelmende gezelligheidsaanbod van Omroep Max-topdog Jan Slagter.

Vrijdagavond lag de score op zo’n 80 procent: in vier op de vijf huizen waar ik naar binnen loerde, verscheen ene Hans in beeld om te vertellen over hoe hij zijn credo ‘Geen vreemde zwembroek in mijn zwembad’ had moeten laten varen toen hij en Joke een B&B waren begonnen. De Stichting Kijkonderzoek hield het op 1,6 miljoen kijkers. Zij zagen vrijdag iets waaraan al jaren niets is veranderd. Het programma beschrijft al seizoenen achtereen precies hetzelfde patroon: drie stellen die een nachtje in elkaars B&B’s logeren en dan elkaars nering beoordelen door middel van een geldbedrag in een envelop. Aan het eind wint de B&B met het hoogste percentage (in vergelijking met de ‘echte’ prijs), maar ‘daar gaat het niet om’, zeggen de verliezende kandidaten wekelijks, op de toon die bekend is geworden door mensen die bij Tussen kunst en kitsch hun als ‘niet authentiek’ beoordeelde winterlandschapje in een plastic tas staan te frommelen.

Hans en Joke.Beeld Omroep Max

Iedereen die over televisie schrijft, heeft zich al eens gebogen over de verslavende werking van Bed & Breakfast, dat zelfs binnen één aflevering drie keer precies hetzelfde cirkeltje beschrijft: entree, bewonderende woorden, matrastest, zeurmoment (ontbrekend haakje ofzo), stadswandeling met enthousiaste/halfgare vrijwilliger, welterustenkus, ontbijt met streekproducten en door. Volgens mij schuilt de kracht in de confrontatie die voortdurend dreigt, maar nooit echt plaatsvindt. Die evenwichtsoefening waaruit een groot deel van het dagelijkse, sociale verkeer bestaat – het inhouden – is op tv vaak ondervertegenwoordigd. In het definitieve B&B-verhaal – vorig jaar in de Volkskrant, van de hand van Gidi Heesakkers – vertelden de producenten dat het programma van de omroep vooral gezellig moet blijven.

Hoe stroef de verhoudingen ook worden: discussies en knokpartijen komen zelden voor. Smeulend ongemak wordt gesmoord onder een blusdeken van beleefdheid. Het verrassendste aspect is vaak een malle bril of een techneut die in één oogopslag alle onvolkomenheden waarneemt en ze ijverig gaat opsommen. Vrijdag was dit Ruud uit Bergschenhoek, die opmerkte hoe de balken niet grondig waren geschilderd, dat er schrootjes dreigden te smelten en dat een draadje loshing. ‘Doe er effe lekker een gootje op.’ Om er direct aan toe te voegen: ‘Het stoort mij niet, hè.’

Net op tijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden