FilmrecensieParadise Drifters

De kleine details in Paradise Drifters spreken het sterkst ★★★★☆

Het jongvolwassen drietal op drift wint met uitstekend spel moeiteloos de empathie van de toeschouwer. Ze zijn hard naar de buitenwereld, hun pijn ondergaan ze in stilte.

Beeld Filmstill

Volkomen toevallig is het, dat jongvolwassenen Lorenzo, Chloe en Yousef in Paradise Drifters op elkaars pad belanden. En toch zie je meteen dat schrijver en regisseur Mees Peijnenburg hen niets voor niets heeft samengebracht. Drie mensen op drift, zoekend naar een manier om hun bestaan richting te geven, zich hard opstellend naar de buitenwereld. Hun ogen verraden toch ook zachtheid en kwetsbaarheid. Als ze nog ergens begrip en warmte kunnen vinden, dan bij elkaar.

Zo evident is dat aanvankelijk niet in Paradise Drifters, een film die door cameraman Jasper Wolf effectief werd gedraaid vanuit de losse pols, op grofkorrelig én beeldschoon 16mm, en die ook zelf pas na lange tijd een zekere rust bereikt. Lorenzo (Jonas Smulders) is als drugskoerier onderweg naar Marseille. Opeens heeft hij een ongenodigde passagier aan de van huis weggelopen, zwangere Chloe (nieuweling Tamar van Waning) ongevraagd in zijn auto. Ook Yousef (Bilal Wahib) voegt zich bij hen, een suïcidale jongen die net uit de inrichting is ontslagen maar niemand heeft die op hem wacht. Met wat huis-tuin-en-keuken-chantage krijgen ze Lorenzo zover dat hij hen meeneemt naar Frankrijk en de opbrengst van zijn smokkelactie met hen deelt. 

Moeiteloos neemt debutant Peijnenburg je met hen op sleeptouw, dankzij een scenario dat soepel tussen de drie perspectieven switcht en precies genoeg verheldert of onbesproken laat. Een gedurfde dramatische zet, vroeg in de film, maakt duidelijk  dat dit trio binnen de kortste keren je empathie weet te winnen. Je gunt ze een betere toekomst, wat die ook maar mag zijn.

De uitstekende hoofdrolspelers treffen elk de kern van hun personage, niet met groot, expressief spel maar vooral door te ‘zijn’. Dat valt bijvoorbeeld op in de scène waar Chloe een luxe hotelkamer boekt, of die waar Yousef afscheid neemt in de instelling: terwijl iedereen om hem heen zit te klieren, kruipt de camera dichter bij de zwijgende, in het niets starende Yousef. Op die manier verlenen Peijnenburg en Wahib (De libi) het personage een indrukwekkend fundament van pijn die vooral in stilte wordt ondergaan.

De kleinste details spreken vaak het sterkst in Paradise Drifters, zoals het steeds viezere voetbalshirt waarin Lorenzo op straat staat te bedelen. Soms is de plot voorspelbaar, maar net als de gefragmenteerdheid van het geheel past dat goed bij de personages en hun talent om ieder houvast te verliezen. Dat Paradise Drifters ondanks alles in hen blijft geloven, is wat de film zo gedenkwaardig en gevoelig maakt.

Paradise Drifters

Drama

★★★★☆

Regie Mees Peijnenburg

Met Jonas Smulders, Bilal Wahib, Tamar van Waning, Joren Seldeslachts, Camilla Siegertsz

85 min., in 33 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden