De kleine blonde dood: 'Vaardige musical met innemende cast' (*****)

De kleine blonde dood is een vlekkeloze, vaardige voorstelling met innemende hoofdrollen, oordeelt onze recensent.

Poster van de musical De Kleine Blonde DoodBeeld Albert Verlinde Entertainment

De kleine blonde is al dood als het gordijn wordt opgetrokken voor de eerste acte. Maar hoe hij uit zijn kist komt, doet geen Lazarus hem na. Als een vroegrijpe Mick Jagger met luchtgitaar rockt het 6-jarige blonde ventje het hele crematorium aan gort. En zijn vader, de enige bezoeker, rockt naar hartenlust mee. Wow!

Na het boek (34ste druk) en de film van Jean van de Velde is het verhaal van Boudewijn Büch en zijn jong gestorven zoontje nu omgevormd tot een musical. En wat voor een.

Hoofdpersoon Boudewijn is kind van een totaal verknipte vader, een naar Nederland gevluchte Duitse jood. Frans van Deursen - licht Duits accent, maar geen prins Bernhard-imitatie - speelt een lightversie van deze gewelddadige, gefrustreerde man. Zijn oorlogstrauma en de manier waarop hij zijn gezin terroriseert, speelt in het oorspronkelijke boek van Büch een veel belangrijkere rol dan in de musical. Maar de scènes waarin hij zijn waanzin de wereld in slingert, maken wel duidelijk waarom zijn zoon een leukere, betere vader wil zijn.

Cast kent geen zwakke plekken
William Spaaij is de motor van de kleine cast, die geen zwakke plekken kent. Spaaij is geweldig in alle stemmingen: de uitbundige, liefhebbende vader, de machteloze zoon tegenover zijn onberekenbare vader, en de man die het gevecht aangaat met de drankzuchtige moeder van zijn kind.

Daarnaast is hij top als zanger. Hij wordt hij wel op het paard geholpen door componist Ad van Dijk, die in alle nummers, van breekbare ballads tot knalharde rock, spannende hoeken in de melodielijnen heeft gestopt. En gaaf begeleid door de band onder leiding van Marco Braam.

Door de muziek kan ook Marjolein Teepen (moeder van de kleine blonde) een vijfsterrenmoment naar zich toe trekken als zij rauw haar door alcohol benevelde leven overziet.

Peter de Baan heeft een vlekkeloze regie afgeleverd. Hij houdt de snelheid erin, zonder dat het een gejaagde indruk maakt. Van ongeremde vrolijkheid naar drama. Ook de liefdesscène, half achter een groot laken, met saxofoon en chips, waarin de homoseksuele Boudewijn het kind verwekt bij zijn oude lerares, heeft De Baan tintelend in beeld gebracht.

Wijsneuzerige teksten
O ja, en dan dat jochie. Op de première was het Stijn van der Plas die de zaal meteen inpakte met zijn herrijzenis uit de dood. Wat een innemend ventje en sterke speler, ook al kreeg hij wel een paar al te wijsneuzerige teksten mee. Als die andere drie jongens die de komende maanden de rol invullen, net zo'n niveau halen, is dat een goede reden om deze voorstelling nog een keer te bezoeken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden