DE KEUZE VAN FRANK VAN HERK

VRIJDAG..

Charles Tolliver, een grote trompettist uit de gematigde avant garde van de jaren zestig, is al niet vaak in Nederland, en krijgt nu de zeldzame gelegenheid om zijn big band te presenteren, die waarschijnlijk avontuurlijker klinkt dan die van ‘artist in residence’ Wynton Marsalis dezelfde avond. Behalve Tomasz Stanko treedt er nog een geweldige Europese trompettist op, de Italiaan Enrico Rava. Wie na Stanko nieuwsgierig is naar andere Oost-Europese jazz, is de hele avond in de Missouri-zaal onder de pannen: vier concerten voor de ontdekkingsreizigers op het festival. Op vrijdag ook aardig wat hoogwaardige funkjazz, met Medeski, Scofield, Martin & Wood, E.S.T., het Zawinul Syndicate en Nils Petter Molvaer die Bill Laswell meeneemt. Wereldmuziekfans die van een wervelende show houden, moeten gaan kijken bij Ojos de Brujo, die de flamenco door de moderne dansmolen halen.

Niet doen: Katie Melua. Eén aardig pophitje, en dan op het North Sea Festival staan? Even serieus.

ZATERDAG

Op deze dag is het af en toe even zoeken naar onversneden jazz, maar wat er naast gelegen heeft kan ook best aangenaam zijn. Zoals Steely Dan, waar u dan wel voor moet bijbetalen. Maceo Parker, voormalig saxofonist van James Brown, doet al jaren hetzelfde, maar met zo’n onontkoombare, elastieken groove dat plezier gegarandeerd is. Al even onweerstaanbaar is hoe de Campbell Brothers met hun steelgitaren de Heer prijzen. Gino Vannelli met Michiel Borstlap is op papier zo’n krankzinnige combinatie dat alleen nieuwsgierigheid al een reden is om te gaan luisteren. Is het niks, dan rent u naar de soulvolle Holmes Brothers, of naar pianist Randy ‘Monk in Afrika’ Weston. Een andere toetsenman, die u eigenlijk niet mag missen, is Hank Jones, die aantreedt met zangeres Roberta Gambarini; het klinkt cynisch, maar al is hij nog kras, hij heeft niet het eeuwige leven. Nederlanders zijn zaterdag sterk vertegenwoordigd, met Frans Vermeerssens Talking Cows, Eric Vloeimans’ Gatecrash en de uitstekende gitarist Wim Bronnenberg. Weinig interessante wereldmuziek, al komt Dee Dee Bridgewater op zoek naar haar Malinese roots aardig in de buurt.

Niet doen: Larry Carlton met Robben Ford. Twee fusiongitaristen zijn erger dan één.

ZONDAG

Dit is de avond van de hartverscheurende keuzes. Ornette Coleman, Lee Konitz met Martial Solal, het Stan Tracey Quartet met Benjamin Herman en Bob Brookmeyers New Art Orchestra, allemaal zo’n beetje tegelijk aan het eind van de middag; allemaal oude mannen – op Herman na – die nog veel te vertellen hebben. Even later strijden twee pianisten om de aandacht: Misha Mengelberg met Greg Cohen en Ben Perowsky als topbegeleiders, en Chano Dominguez die veel flamenco en rock door zijn virtuoze jazz mengt. De rest van de avond is er een overdaad aan sterke Europese formaties: het Tangaria Quartet van accordeonist Richard Galliano, Ernst Reijseger in duetten met rietblazer Louis Sclavis, Henri Texier en zijn Strada Sextet, het is een embarras du choix aan interessante Fransen.

Niet doen: Kurt Elling, tenzij u van enge, quasi hippe, aanstellerige zangers houdt die te beroerd waren om een instrument te leren bespelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden