RecensieTodesangstschrei

De jongens van Rundfunk brengen ook in hun tweede show ijzersterk en spannend cabaret ★★★★☆

Rundfunk schept genoegen in het creëren van schokgolven onder het publiek, maar de voorstelling drijft niet alleen op grofheden en shockeffecten. 

Cabaretduo Rundfunk (Yannick van de Velde, links op de foto, en Tom van Kalmthout) in Todesangstschrei.Beeld Bram Willems

‘Een pijlsnelle verzameling van grove, hilarische scènes’, konden de jongens van cabaretduo Rundfunk lezen in de Volkskrant over hun debuutvoorstelling Wachstumsschmerzen, die in 2018 werd bekroond met talentenprijs Neerlands Hoop. Dat kan heus nog sneller, moeten Tom van Kalmthout en Yannick van de Velde hebben gedacht bij het maken van de opvolger. Want in Todesangtschrei lijkt het tempo nóg hoger te liggen. Sommige sketches duren letterlijk één of twee zinnen. Grap gemaakt? Hup, meteen door naar de volgende situatie. De show duurt ditmaal niet langer dan 80 minuten; dat is aan de korte kant, maar door het meedogenloze tempo komen er toch veel verschillende scènes, grappen en liedjes voorbij. Het maakt ook deze tweede show tot ijzersterk en spannend cabaret.

Todesangstschrei (‘doodsangstschreeuw’) kent een aantal terugkerende verhaallijnen. Sommige hebben te maken met de dood, al is dit thema niet heel dwingend in de show aanwezig. Het grimmige decor bestaat uit een roestige metalen achterwand met in het midden één smalle deur. Het vormt de isoleercel van de zielige Delano, die ter dood is veroordeeld en wordt getreiterd door zijn verveelde cipier. We maken ook kennis met pedofiel Remco P., die met zijn kapotte laptop een computerwinkel bezoekt. En dan is er de 14-jarige Liselotte, die haar moeder verloor en nu is aangewezen op haar goedbedoelende vader bij haar eerste menstruatie en ontluikende seksualiteit.

Cabaretiers Tom van Kalmthout (links) en Yannick van de Velde.Beeld Bram Willems

Van Kalmthout en Van de Velde nemen je mee in een morbide universum, dat in de stijlvaste regie van Peter van de Witte zeer overtuigend wordt neergezet met sinistere belichting, angstaanjagende operamuziek en effecten die regelrecht uit horrorfilms lijken te komen. Rundfunk schept genoegen in het creëren van schokgolven onder het publiek, en slaagt daar ook nu weer een aantal keer in. Ook de naaktloperij waarmee Tom van Kalmthout de aandacht trok in Wachstumsschmerzen, krijgt in Todesangstschrei een grappig vervolg.

Toch drijft de voorstelling niet alleen maar op grofheden en schockeffecten. Een reeks afwijkende scènes laat zien dat Van Kalmthout en Van de Velde slimme, veelzijdige makers en acteurs zijn. Hilarisch is de Amsterdamse bodybuilder (Van Kalmthout) die alle bijwerkingen van zijn voedingssupplementen opsomt. Actuele discussies worden behandeld in de sketch over het echtpaar dat parmantig uitlegt waarom zij nooit meer gaan vliegen, of de sigarenboer die zijn klant op wel heel plastische wijze van het roken afhelpt.

De allermooiste scène uit Todesangstschrei is echter een absurdistisch hoogstandje dat nergens mee te vergelijken is: een parodie op een sitcom, een suffe comedyserie met ingeblikte lachband over twee broers die elkaar willen verslaan bij het computergamen. De manier waarop Tom en Yannick dit laten ontsporen, met behulp van meesterlijke geluidseffecten, is met geen pen te beschrijven. Dat moet je echt zien in het theater.

Todesangstschrei

Cabaret

★★★★☆

Door Rundfunk. Tekst en spel: Tom van Kalmthout en Yannick van de Velde. Regie Peter van de Witte. 

22/2, Oude Luxor Theater Rotterdam. Tournee t/m 27/6. 

Lees verder over cabaret

In de aanloop naar zijn nieuwe solo laat Lebbis weten dat hij niet zit te wachten op recensies. Aan cabaretcritici Gidi Heesakkers en Joris Henquet legt hij uit waarom hij ze niet, of toch wél wil.

Het schort aan originaliteit en verrassing bij het anti-cabaret van Stefano Keizers. De gelikte verpakking kan niet verhullen dat er inhoudelijk te weinig te halen is.

Frencken en Wiersma maken mooie liedjes, maar scènes leunen vaak op flauwe seksgrapjes. De show verloopt nogal rommelig, alsof de cabaretiers geen grip op hun materiaal hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden