FilmrecensieGreed

De humor in Michael Winterbottoms onevenwichtige film botst met de maatschappijkritische boodschap ★★★☆☆

Greed biedt een scherpe blik op de wereld van geld en roem, met Steve Coogan in de hoofdrol als vermakelijk arrogante zakenman, maar behoort zeker niet tot Michael Winterbottoms beste films. 

Steve Coogan in Greed.

Speciaal voor zijn 60ste verjaardag laat Richard McCreadie, eigenaar van een aantal modeketens, een Romeinse arena bouwen op een Grieks eiland. Brood en spelen zullen zijn gasten krijgen. Er is een echte leeuw en er komen nepberoemdheden – dubbelgangers, ingehuurd omdat veel uitgenodigde celebrity’s het laten afweten.

Het is een kostbaar staaltje imagomanagement. Vanwege zijn schimmige financiële beleid loopt er een gerechtelijk onderzoek tegen McCreadie. Zijn extravagante verjaardagsfeest moet bewijzen dat hij zich geen zorgen maakt. Hij heeft ook niets fout gedaan, vindt hij – belastingontduiking, het uitbuiten van textielarbeiders in Azië, sjoemelen met het geld van investeerders, dat doen andere kledingbedrijven net zo goed.

Michael Winterbottom is zo’n regisseur die nooit eens pauze neemt en de films aan elkaar rijgt – minstens één per jaar. Dat levert hoogte- en dieptepunten op. Winterbottoms films zijn meestal intrigerend en vaak geestig, maar het niveau van vroeg werk als Wonderland (1999) en 24 Hour Party People (2002) haalt hij lang niet altijd.

Ook Greed valt een beetje tegen, al hangt dat natuurlijk af van wat je verwacht. Een meesterlijke satire over de wereld van de rijken? Een indrukwekkende aanklacht tegen de misstanden in de textielindustrie? De film blijft ertussenin hangen, alsof Winterbottom de twee stromingen in zijn oeuvre probeert te combineren. Hij wisselde komedies (zoals zijn The Trip-serie) altijd af met serieus en maatschappijkritisch drama (In This World, A Mighty Heart), maar lijkt in Greed op zoek naar een synthese.

Dat is lastig. De humor botst geregeld met de boodschap. Steve Coogan is vermakelijk als arrogante zakenman, maar bij zijn bezoekjes aan naaiateliers in Pakistan pakt dat ongemakkelijk uit. Ook de groteske finale van de film is problematisch, vooral omdat die bij de aftiteling wordt gevolgd door een bloedserieuze reeks akelige feiten over textielarbeiders.

Al met al is Greed te onevenwichtig om tot Winterbottoms betere werk te kunnen worden gerekend. Dat neemt niet weg dat de regisseur een scherpe blik biedt op de wereld van geld en roem. Iedereen die een graantje meepikt, wordt te kijk gezet – van continu vloggende twintigers die het verschil tussen hun realityshow en de werkelijkheid niet meer kennen tot ouderwetse journalisten die zich laten verblinden door de belofte van succes. Hebzucht is overal.

Greed

Komedie

★★★☆☆

Regie Michael Winterbottom

Met Steve Coogan, Isla Fisher, David Mitchell, Asa Butterfield.

104 min., te huur, onder meer via Pathé Thuis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden