Column Muziek volgens Van Gijssel

De huidige schandalen in de popmuziek zijn een noodzakelijke loutering

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

Wie dacht dat de storm in de popmuziek ná Leaving Neverland wel zou gaan liggen, kwam deze week onzacht in aanraking met de realiteit. Deel twee van de peilloos verdrietige, zenuwslopende en verwarrende documentaire over vermeend kindermisbruik van Michael Jackson was nog niet afgelopen, en de eerste columns vol zelfonderzoek van (voormalig) fans moesten nog langs de eindredacties, of daar kwam het volgende schandaal al aangevlogen. Vermoeid de schouders ophalen was geen optie, zelfs al voltrok deze nieuwe popmuziekramp zich een halve aardbol verderop.

De grootste popband van Zuid-Korea, met de nu ineens wat ongelukkige naam Big Bang, is aan het instorten omdat zanger Seungri een illegaal prostitutienetwerk bleek te onderhouden. En een dag na de bekendmaking van het nieuws ging in Zuid-Korea een beerput open. De laatste berichten zijn afgrijselijk. In het Koreaanse popnetwerk blijken ook filmpjes van in het geheim opgenomen seksfeesten rond te gaan. Donderdag ging de derde zanger ten onder toen hij bekende dat hij een van de klanten was van het filmpjesnetwerk. ‘Ik ben extreem onethisch geweest’, verklaarde de 29-jarige Yong Jun-hyung van de band Highlight, waarna hij aankondigde  uit de muziek te stappen.

Ja, er is iets groots in gang gezet in de popmuziek. En hoe kolossaal de lawine van schandalen echt wordt, gaan we de komende maanden nog meemaken. Maar ik kreeg de afgelopen weken een inkijkje in een nieuw tijdperk, bij het lezen van een boek over een ineens wel heel ver verleden. De biografie Last of the giants, over de rockband Guns N’ Roses, is in Nederlandse vertaling verschenen en dat boek is bijzonder goed geschreven door muziekjournalist Mick Wall,  maar tegelijkertijd verschrikkelijk om te lezen.

Vooral het hoofdstuk Where the girls are pretty is tenenkrommend. Mick Wall noteert hoe midden jaren tachtig seks- en drugsfeesten werden georganiseerd in het kraakpand van de band, bijgenaamd Hell House. Laten we er geen doekjes om winden: de groupies werden eerst aan een heroïne-infuus gelegd en gingen vervolgens van hand tot hand. En er komt een affaire aan het licht waarover we, wie weet, de komende tijd nog meer gaan horen. In 1985 werd het 15-jarige meisje Michelle naakt en verward aangetroffen op straat, na een bezoekje aan het Hell House en de daar bivakkerende Axl Rose. De zanger had ‘iets’ met haar gedaan, maar wat precies, dat kon zij zich niet herinneren. Alleen dat ze ‘smerig’ was.

De haren rijzen je helemaal te berge bij de nasleep van deze ‘rockanekdote’, die in ons huidige tijdsgewricht eerder lijkt op een horrorverhaal uit een antieke popkroniek. Van een rechtszaak kwam het niet. Iets met ‘gebrek aan bewijs’. En dan deze zin: ‘De zaak leek de reputatie van Guns N’ Roses als outlaw van de rock-’n-roll alleen maar beter te maken. Zij waren het echte werk, de jongens die het allemaal geen flikker kon schelen.’

Je knippert twee keer met je ogen. Je denkt aan Michael Jackson en aan de grenzeloze idolatrie van popsterren uit de vorige eeuw - die nu kennelijk de heren artiesten in Zuid-Korea ten deel valt. En aan de slachtoffers die de popmuziek heeft opgeëist, terwijl wij met onze walkman door het leven huppelden. En dat voelt even heel naar.

Er zullen nog vele schandalen volgen. Iconen gaan van hun voetstuk vallen. Dat gaat pijn doen, ook bij de fans van vroeger. Maar het is een noodzakelijke loutering.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.