De hoogmis voor iedere Springsteenfan: zijn concert op Broadway bijwonen

Voor een bescheiden bedrag van 345 euro

De hoogmis voor iedere Springsteenfan: zijn concert op Broadway bijwonen. Maar voor de levenslessen van The Boss moet je wel diep in de buidel tasten.

Bruce Springsteen poseert met zijn echtgenote Patti Scialfana na het Broadwayoptreden. Beeld Hollandse Hoogte / The New York Times Syndication

Toen Bruce Springsteen in de zomer aankondigde op te zullen treden op Broadway, vloog mijn gezonde verstand het raam uit: hier móést ik bij zijn. De man die werd geboren op een uur rijden van de stad en er, platzak, zijn eerste stappen in de muziekindustrie had gezet, had besloten als 68-jarig muziekicoon zijn verhaal rond te maken. Dat zou hij doen door in een theater, met plaats voor 'slechts' 960 mensen, aan de hand van zijn muziek zijn levensverhaal te vertellen. De hoogmis voor iedere Springsteenadept.

Fan was ik al sinds 2005, het jaar waarin mijn moeder overleed. Tijdens de afscheidsdienst voor haar werd Springsteenmuziek gedraaid. Het waren nummers die ik sindsdien nog vaak draaide en die mij in zijn gigantische oeuvre trokken. Concert nummer één zag ik in 2006. In tien jaar tijd volgden er nog twaalf.

Broadway-reeks

Volgens de statistieken op de website Bosstime.nl, waar ik mijn Bruce-concerten bijhoud, hoorde ik 134 nummers live in vier landen. Maar de Broadway-reeks, waarbij Springsteen van oktober tot begin februari vijf keer per week dezelfde show zou geven, was uniek - zowel voor Springsteen zelf ('de kleinste zaal waarin ik de afgelopen veertig jaar speelde') als voor zijn fans.

Zelfs de exorbitant hoge ticketprijs van zo'n 345 euro kon de vraag niet remmen. Dat wist ook kaartjesverkoper Ticketmaster, die voor de shows het zogenoemde Ticketmaster Verified-systeem introduceerde om zwarthandel tegen te gaan. Kort uitgelegd: een fan geeft aan dat hij geïnteresseerd is in kaartjes en Ticketmaster oordeelt aan de hand van eerder gekochte kaartjes of die persoon voldoende liefhebber is. Onder de 'geverifieerde' worden codes verloot waarmee je kaartjes kunt kopen.

Keuze van de hoofdredactie

Bruce Springsteen schreef een wonderschone biografie. Daar heeft hij nu een podiumvariant van gemaakt. De man die meestal in stadions speelt, nodigt nu per optreden 960 toeschouwers uit. Volkskrant-verslaggever Lennart Bloemhof was een van hen. 'Alsof we een concert in Springsteens huiskamer kregen.'

Beeld .

Selected

Blijkbaar had ik mijn levenslange pech bij verlotingen opgespaard voor een geluksmoment, want eind augustus ontving ik plots een mail dat ik selected was. Dolblij, maar met enig ongemak telde ik die 345 euro neer voor een kaartje op 25 oktober. De datum had ik met zorg uitgezocht, zodat ik de reis naar de VS kon combineren met een werktrip.

En zo stond ik een kleine twee maanden later voor het Walter Kerr Theatre, gebouwd in 1921. In het New York van 2017 contrasteerde de bakstenen gevel van het lage gebouw met de flikkerende megaschermen van Times Square op een minuut lopen en met de glazen wolkenkrabber van zakenbank Morgan Stanley aan de overkant van de straat.

Binnen verloor het theater die knusse uitstraling niet. Het gele licht, de donkere vloerbedekking en de fluwelen rode stoeltjes zorgden voor een andere ambiance dan het beton en de plastic stoeltjes die ik gewend was van eerdere Springsteenshows.

Uitgelaten mede-Springsteenadepten

Op het podium stond alleen een zwarte piano, microfoon en een barkruk met daarop een glas water. Mijn stoeltje bevond zich aan de rechterkant op de begane grond, 15 meter van Springsteens microfoon. De elegante ontvangst van een medewerker in smoking, die een theaterboekje gaf en vertelde dat de speeltijd twee uur was, maakte duidelijk dat de show onder Broadwayautoriteit viel.

Gezien de hoge ticketprijs verwachtte ik tussen bedeesde advocaten, dokters en zakenmensen te zitten. Het tegenovergestelde bleek. Ik zat tussen uitgelaten mede-Springsteenadepten. Achter me zaten twee mannen uit Houston die hun zakentrip op de show hadden afgestemd. Daarnaast een Australisch stel, woonachtig in Connecticut. (De man had net als ikzelf, met zijn ogen dichtgeknepen op 'enter' geklikt toen hij de tickets kocht.) Naast me een stel uit Springsteens thuisstaat New Jersey.

Ze begonnen allebei meteen te snikken toen Bruce na een korte introductie over zijn eerste gitaar het programma begon met de akkoorden van een van zijn oudste nummers, Growin' Up. Ik zag een andere Springsteen dan ik kende van mijn eerdere dertien shows. Toen was er volop ruimte voor interactie met het publiek of improvisatie.

Bruce Springsteen in Parijs in 2016. Beeld afp

Snaarstrak

Deze Springsteen, gekleed in een zwarte broek en zwart T-shirt, was vooral bezig zijn levenslessen te delen. Niets mocht hem daarvan afleiden. Rock-'n-roll-legende Fats Domino was eerder die dag overleden. Bij een reguliere show had hij zonder twijfel een nummer van hem op de setlist geplaatst. Deze Springsteen on Broadway was echt anders.

Bruce volgde snaarstrak de show die hij had bedacht en die voor de helft bestaat uit verhalen en voor de andere helft uit muziek. De vijftien nummers die hij speelde - gewapend met alleen een akoestische gitaar, piano of mondharmonica - kregen een bijna onherkenbaar akoestisch sausje, zoals de Born in the USA-versie op slidegitaar. Bij twee nummers speelde zijn vrouw Patti mee.

De verhalen volgden losjes anekdotes uit zijn vorig jaar verschenen autobiografie Born to Run. Hij vertelde over zijn haat-liefdeverhouding met de plaats waar hij opgroeide. Over zijn E Street Band en het overlijden van twee bandleden in de afgelopen tien jaar. En hij sprak openhartig over de gecompliceerde band die hij had met zijn vader, en over de van hem geërfde aanleg voor depressiviteit.

De zaal luisterde ademloos

De akoestiek in het theater was subliem. Springsteen zong het slot van een van de nummers die hij vaak speelt tijdens stadionconcerten, The Promised Land, onversterkt, op de rand van het podium. Het gaf de show een intensiteit die ik nooit eerder ervoer bij welk optreden dan ook. Alsof we met z'n allen een concert in Springsteens huiskamer kregen. De zaal luisterde ademloos. Er werd niet gejoeld, niemand ging staan. Zelfs niet tijdens een klassieker als Dancing in the Dark.

Born to Run, het nummer waarmee Springsteen in de jaren zeventig doorbrak, was meteen de uitsmijter. Na twee uur, die voelden als 20 minuten, bedankte Springsteen het publiek en verliet hij het podium.

Lennart Bloemhof (1987) is freelance sportverslaggever van de Volkskrant en volgt onder meer Formule 1.

Privéconcert

Bruce Springsteen kwam op het idee voor zijn Broadwayreeks toen hij in januari, tijdens de laatste weken van het presidentschap van Barack Obama, een concert gaf in het Witte Huis. Dat was het afscheidscadeau aan de president en zijn staf. Hij koppelde tijdens dat optreden nummers uit zijn loopbaan aan verhalen uit zijn vorig jaar verschenen autobiografie. Tijdens de terugreis vanuit Washington ontstond het idee voor de Broadwayshows.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.