De hipste winkel van de wereld

Sportschoenen op een sokkel en gummetjes naast designerhorloges. Hoe de tijdschriftbenadering van Colette Parijs weer doet meetellen...

tekst Milou van Rossum fotografie Wim Ruigrok

Het hart van de Parijse modeweek wordt gevormd door een winkel. Colette is de plaats waar het nieuwe modeboek van het ultrahippe New Yorkse tijdschrift Visionaire wordt gepresenteerd, en waar een soiree wordt gegeven voor Yves Saint Laurent. En waar stylisten, modemakers en would be's zich - letterlijk, en vaak met een opschrijfboekje in de hand - verdringen om door de Colette uitverkozen kleren, accessoires, boeken en home-furnishings. Het schijnt regelmatig voor te komen dat Amerikaanse stylisten in eigen land aanzienlijk goedkopere Nikes toch bij Colette aanschaffen, of zoals dit najaar het geval is: hoge leren All Stars. Bij Colette zien ze er inderdaad stukken aantrekkelijker uit dan in de gemiddelde sportwinkel. Met nog een of twee anderen uitverkoren modellen staan ze op een sokkel, waar door ze een haast museale uitstraling krijgen. En, ook niet onbelangrijk: ze zijn voorzien van dat onzichtbare, maar zo geruststellende stempel: goedgekeurd door Colette, de hipste winkel van zo'n beetje de hele wereld.

De galerieachtige opstelling is doorgevoerd door de hele, 700 vierkante meter grote zaak. Op een grijs blok op de eerste verdieping - de kledingafdeling - twee paar schoenen van Marc Jacobs, plus twee ponyskin tassen, op een bedje van stro. Onder een glazen toonbank ligt naast een kasjmier trui van Jil Sander een enkel geborduurd polsbandje. Op de begane grond een Panasonic-discman naast een Mr G-horloge van Casio en zaklantaarns. James Eames-mini-stoeltjes naast leren opschrijfboekjes. Een stilleven met glazen vaas, dienblad van Calvin Klein, feloranje skihandschoenen van Prada Sport en een onverwacht fotoboekje over Schiphol. Kikkerkinderregenlaarsjes bij de trap naar het restaurant in het souterrain, waar negentig verschillende soorten mine raal water op de kaart staan. Een Gucci-horloge van twee duizend gulden contrasteert heel interessant met een gummetje met de tekst To error is human. En in het galeriegedeel te is een tentoonstelling te zien van een New Yorkse grafitti-kunstenaar die abri's openbreekt om over reclameposters te schilderen.

Als je je over het licht onaangename gevoel kunt heenzetten dat hier wordt voorgeschreven welke asbak, horloge, muziek en sportschoenen je dit seizoen dient aan te schaffen, kan Colette even weldadig werken als een mooi gestyled, glossy tijdschrift, waar mode en woninginrichting één zijn. Een soort Wallpaper, maar dan om in rond te lopen.

Colette wordt gerund door Milan en Sarah. Sarah, de woordvoerster, is een ongeveer dertigjarige Française met kort donker haar, gekleed in een gebloemde rok van het Italiaanse label Marni en te lange Watanabe-clownschoenen. Om haar pols heeft ze hét verplichte modemensenaccessoire van dit najaar: een leren bandje. Net als een topmodel bedient Sarah zich alleen van haar voornaam. Haar leeftijd noemt ze evenmin, en wat ze deed voor ze ruim twee ënhalf jaar geleden Colette opende, wil ze ook al liever niet kwijt, al schijnen zij en Milan allebei uit de tijdschriftwereld te komen. De naam Colette is gekozen omdat het modern klonk, en tegelijk erg 'Parijs'. 'Eerst wilden we een Japanse naam, maar dat voelde toch niet goed aan.'

Ondanks al die vaagheid is Colette een erg persoonlijke winkel. De enige maatstaf is de smaak van de eigenaars, ook uit kledingcollecties pikken ze alleen datgene eruit wat ze zelf mooi vinden, waarbij zo veel mogelijk exclusiviteit wordt bedongen, liefst wereldwijd.

Het mixen van spullen - alleen de make-up wordt bij Colette op de traditionele manier gepresenteerd - is bedoeld zoals het op de website cryptisch wordt omschreven 'om te verbazen en ons te herinneren aan onze identiteit' en is ver verwijderd van de manier waarop de meeste warenhuizen hun spullen presenteren: soort bij soort, merk bij merk. 'We zijn een anti-warenhuis', zegt Sarah. Ironisch genoeg zijn het juist de Franse warenhuizen die tegenwoordig hun manier van presenteren overnemen. Printemps bijvoorbeeld heeft hoge lange tafels met Colette-achtige opstellingen.

Toch zijn niet alle fabrikanten meteen bereid om verkozen items zonder slag of stoot naar Parijs te verschepen. 'Bij sportmerken bijvoorbeeld is het lastig om precies de goeie dingen te krijgen', zegt Sarah. 'Labels als Nike willen niet te veel meegaan in het modeding en zijn geneigd sommige modellen alleen in Amerika uit te brengen.'

Met de modewinkels in de buurt woedt al vanaf het begin een hevige strijd over labels, die zich vaak exclusief verbinden aan een winkel in een bepaald gebied. Colette lijkt duidelijk aan de winnende hand. Zo is Martin Margiela net binnengehaald en de kledinglijn van Marc Jacobs, nu alleen nog te verkrijgen bij Maria Luisa, een nabijgelegen multi-brand kledingwinkel die voor Colette gold als toonaangevend, maar de laatste jaren een flinke klap te verwerken gekregen heeft.

Niettemin kwam Colette, zegt Sarah, voor Parijs net op het goede moment. 'Een paar jaar geleden zei iedereen dat Parijs dood was. Mensen hadden het alleen nog maar over Londen en New York. Sinds wij er zijn, is er veel veranderd in Parijs. Er zijn ook veel goede nieuwe winkels gekomen. De mensen zaten te wachten op iets zoals dit. Wij hebben de stad weer op de kaart gezet.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden