Review

De hele premisse maakt Free Fire wat gekunsteld

Ben Wheatley schreef een razend knap script over een schietpartij die de volle negentig minuten van de film duurt. Fijne acteurs, duivelse humor en verrassende vondsten, maar uiteindelijk wat repetitief.

Beeld uit Free Fire

Als een groep mannen, kek gekleed in jarenzeventigpakken, in de opening van Free Fire bijeenkomt voor een wapendeal in een afgelegen loods in Boston, dan weet de doorgewinterde kijker het wel: dat wordt schieten. Misschien dat die ijdele Zuid-Afrikaanse wapendealer straks flipt, of anders die idiote junk die door de IRA-mannen is meegebracht als hulpje. Die veel te gladde tussenpersoon is ook niet te vertrouwen, en er is een vrouw mee die de boel danig op scherp zou kunnen zetten. Hoe dan ook: dit zal ergens faliekant misgaan.

Free Fire

Actiekomedie
Regie: Ben Wheatley
Met: Sam Riley, Armie Hammer, Cillian Murphy, Sharlto Copley, Brie Larson

90 min., in 43 zalen.

Dat gebeurt dus ook in Free Fire. Al zet deze mislukte deal niet, zoals gebruikelijk is in dit soort misdaadkomedies, een hele reeks gebeurtenissen in gang. Nee, dit is het: de complete negentig minuten dat de zesde speelfilm van de Britse regisseur Ben Wheatley (Sightseers, High-Rise) duurt, schieten zijn in totaal twaalf personages op elkaar, in die oude fabriek.

Dat is geen spoiler, maar juist de lol van deze actiekomedie, die vet knipoogt naar misdaadfilms uit de jaren zeventig en doet denken aan het werk van Quentin Tarantino en Guy Ritchie. Het is een giftige combinatie van machogedrag en egoïsme waardoor deze groep van fijne acteurs - onder wie Arnie Hammer (de tweeling uit The Social Network), Brie Larson (Room) en Cillian Murphy (Peaky Blinders) - er steeds maar niet in slaagt die verlaten loods uit te komen. Elke keer als het stof na een schietpartij lijkt neergedaald, roept iemand weer iets doms of doet iets onverwachts, waardoor het opnieuw op een oorverdovende shootout aankomt. Waarna iedereen weer bloedend, vloekend en kreunend de wonden likt. Enzovoorts.

Wie iets politieks wil lezen in Free Fire kan betogen dat het voorhanden zijn van wapens alleen maar bloederige ellende kan veroorzaken, omdat mensen - mannen zo u wilt - nu eenmaal sukkels zijn. Maar wat repetitief wordt het op den duur wel. En met al die personages is het tamelijk desoriënterend, zeker omdat regisseur Wheatley graag dicht op de actie zit.

Verder is het script, dat Wheatley schreef met zijn vaste (co)scenarist en echtgenoot Amy Jump, natuurlijk razend knap, vol duivelse humor en genoeg verrassende vondsten. Maar het zit de film uiteindelijk ook in de weg: de hele premisse maakt Free Fire wat gekunsteld en dat is iets wat je tijdens het kijken nooit helemaal vergeet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden