De grootste recensiemissers

Het katern V is jarig en wordt deze maand vijf jaar. Starend in de verjaarskaarsjes vroegen we ons af: waar staan we nu? Met de cultuur in de breedste zin des woords, al die jaren ons onderwerp? Een wilde mix aan hoogtepunten: wat vond V het beste/mooiste/grappigste van de afgelopen vijf jaar?

Vrouwen van later. Beeld Ben van Duin

Formulering

Les 1: combineer nooit het woord 'oudere actrice' en 'lijk' in een zin. Dat leest toch alsof beiden met één been in een kist staan, terwijl dat niet de bedoeling was. Les 2: let goed op dat ook de lezers snappen dat een kwalificatie over een personage gaat, niet over de persoon van de acteur of actrice die hem speelt. In beide gevallen ging het mis bij de 1-ster-recensie over Vrouwen van later, naar een toneeltekst van Thomas Verbogt: mijn formulering 'Gerrie van der Klei lijkt als weduwe in oud-bruin eerder een kruising tussen een lijk en Tante Sidonia' (Volkskrant, 30/11/2015) had moeten zijn: 'Er zit weinig leven in het stoffig aangeklede personage van de weduwe, gespeeld door Gerrie van der Klei'. Dat had geen ster gescheeld, wel een hoop (terecht) verontwaardigde reacties.
Annette Embrechts

Een raar stukje

Een boze brief van een curator, een reprimande op de Volkskrant-opiniepagina door Marlene Dumas, en toespelingen op borrels en openingen tot zeker twee jaar na dato: dat was de vangst van de twee sterren-recensie die ik, een maand bij de krant, over de René Daniëls-tentoonstelling in het Van Abbe Museum in Eindhoven schreef. Het was - terugkijkend - een raar stukje. Meer dan met argumenten te komen waarom Daniëls schilderijen me niet konden bekoren, had ik, verblind door scoringsdrift, hongerig als een haai die bloed ruikt, me voorgenomen om des kunstenaars net-niet heilig-verklaring te ontmaskeren. Dat was niet oké. Dat was een misser.
Stefan Kuiper

Burgertrutterig

In mijn recensie over de musical Pippin schreef ik dat het einde nogal burgertruttig is: Pippin is het meest gelukkig bij zijn vrouw en zijn schattige stiefzoon, met als toevoeging dat het Amerikaanse publiek in de jaren zeventig niets anders wenste dan een gezin-is-de-hoeksteen-van-de-samenleving-verhaal. Maar in de oerversie van deze musical uit de jaren zeventig zegt Pippin aan het slot: I feel trapped, but happy, which isn't too bad for the ending of a musical comedy.' Deze cynische toevoeging is eruit gehaald door de nieuwe regisseur Diane Paulus. Als ik dat had geweten, zou ik zeker de oorspronkelijke cynische regisseur-choreograaf Bob Fosse extra hebben geprezen.
Patrick van den Hanenberg

Compleet onuitstaanbaar

'Een karikaturaal stuk ... met een hoop onleuke scènes', schreef ik begin dit jaar over de sterk gemoderniseerde De revisor van het Nationale Toneel. Dat was ook zo. Maar dat betekende niet dat er niet ook een hoop leuke scènes in zaten. En: 'Joris Smit is bovendien compleet onuitstaanbaar als theatermaker die voor revisor wordt aangezien.' Nóg een slordige formulering. Smits personage (een theatermaker) was compleet onuitstaanbaar, niet Smit zelf. En dat onuitstaanbare was soms leuk, soms onleuk. Recenseren is wegen. En nog eens wegen.
Vincent Kouters

Geen blijvertje

Het was 26 maart 2011 en ik keek in het Gelredome naar Justin Bieber, temidden der gillende 'Beliebers'. Ik gaf hem twee sterren en voorspelde dat Justin Bieber 'geen blijvertje' zou blijken. 'Belieber' Lize Geurts (14) was daar boos om. Haar ingezonden brief was veel beter dan mijn stukje. Lize en ik mochten in gesprek in De Wereld Draait Door en vijf jaar later weten we wie het bij het rechte eind had: Lize natuurlijk. Sterker: ik vind die Bieber best goed geworden. Je had gelijk, Lize. Je bent inmiddels 19 en ik hoop dat je nog fan bent.
Menno Pot

Zure, oude nicht

De grootste misser van 5 jaar recenseren in de V is kennelijk dat er teveel 3*-recensies worden geschreven. Die worden niet gelezen, die zijn saai, die zijn laf want de criticus durft niet te kiezen- dat hoor je dan vaak. Maar het klopt niet: dergelijke recensies zijn genuanceerde stukjes over een wel aardige voorstelling. Of een opstelsom van plussen en minnen. En toch wou ik dat ik destijds boven mijn Ventoux-recensie twee sterren had gezet, en niet die laffe drie. Dan had ik misschien beter begrepen waarom regisseur George van Houts mij een 'zure, oude nicht' noemde en mij dood wenste. Helaas: te laat. Missertje.
Hein Janssen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden