Recensie Catacombe

De grootste kracht van matchfixing-film Catacombe schuilt in het overtuigende beeld van de verborgen voetbalwereld (drie sterren)

Drama

Catacombe

Regie Victor D. Ponten.

Met Willem de Bruin, Kevin Janssens, Liliana de Vries, Mark Rietman.

94 min., in 70 zalen.

Beeld Milan van Dril

Wat de film mist aan verrassingen, maakt regisseur Ponten goed in sfeer.

Voorzichtig brengt zijn coach het naar voren: wat als hij volgend seizoen niet in de basis zou staan? Maar verdediger Jermaine Slagter, vaste waarde in de ­onderste regionen van het profvoetbal, wil er niet aan. Zijn club kan toch niet zonder hem, denkt hij. Andere opties, zoals een lucratief contract in China of een baantje als juniorentrainer, wuift hij weg.

Slagter (prima acteerdebuut van rapper Willem de Bruin) is zo’n jongen die wegloopt voor problemen. Liever spuit hij eigenhandig zijn been vol verdovend spul dan te erkennen dat hij een blessure heeft. Ondertussen stapelt de rampspoed zich op. Een scheiding, gokschulden, jong voetbaltalent dat op zijn plek aast; langzaam maar zeker duwt het hem over de rand.

Voor Catacombe liet Victor D. Ponten (co-regisseur van het bekroonde lowbudgetdrama Rabat uit 2011) zich inspireren door een krantenartikel over een Kroatische voetballer, wiens carrière eindigde in de gevangenis. Hij was betrapt op matchfixing: het beïnvloeden van de uitslag van een voetbalwedstrijd in opdracht van een goksyndicaat. Een fascinerend onderwerp voor een speelfilm, vooral omdat het zich afspeelt in een weinig bekende wereld. Terwijl alle schijnwerpers gericht zijn op het topvoetbal, belandt slechts een fractie van de betaalde voetballers ooit op dat niveau. De rest houdt zich op in smoezelige kleedkamers en op af­getrapte trainingsvelden waar zelden ­iemand komt kijken.

De grootste kracht van Catacombe schuilt in het overtuigende beeld van die verborgen voetbalwereld. Geen VIP-boxen te zien, wel een kantine zonder verbouwingsbudget en een vermoeide coach in een krap, volgestouwd kamertje. Voor Jermaine Slagter is het allemaal genoeg. Hij hoeft niet hogerop; hij wil alleen niet afzakken.

Beeld Milan van Dril

Natuurlijk is Slagters neergang onvermijdelijk. Het staat vanaf de ­openingsscènes van Catacombe als een paal boven water en dat haalt de angel uit het scenario, geschreven door ­Ponten en Mustafa Duygulu. Minutieus benoemen zij iedere verkeerde stap van de voetballer, die zich maar ­tegen zijn lot blijft verzetten, terwijl ­iedereen om hem heen begrijpt wat er gebeurt. Het maakt de film frustrerend voorspelbaar, maar toch heeft de rechtlijnigheid van Ponten ook iets bewonderenswaardigs: stug blijft hij zijn hoofdpersoon op de huid zitten, van begin tot eind, zonder uitstapjes in chronologie of perspectief.

Beeld Milan van Dril

Wat de film mist aan verrassingen, maakt Ponten bovendien goed in sfeer. Catacombe is een mooi broeierig drama, stijlvol in beeld gebracht door cameraman Lennart Verstegen. Van de kille ochtendmist op de parkeerplaats waar Slager naast zijn auto zijn tanden poetst, tot de doffe knal van een gemiste vrije trap: Catacombe is een voetbalfilm die zich niet bekommert om de uitslag, maar om het bezielde spel.

Beeld Milan van Dril
Beeld Milan van Dril
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.