Jeugdfilm

De griezelbus

Op reis naar het echte leven

Onnoval heeft geen stoere praatjes nodig. Het joch kan volstaan met zijn fantasie. In zijn hoofd beleeft hij zoveel avonturen dat hij in het echte leven niet meer zo nodig hoeft. Zijn slaapkamer, volgestouwd met opgezette dieren, functioneert als de toegangspoort tot een andere werkelijkheid.


De fantasie als houvast in een ingewikkelde wereld - dat is in veel kinderfilms een vanzelfsprekende premisse. Zo niet in De griezelbus, een verfilming gebaseerd op de boeken van Paul van Loon. Hier biedt de fantasie geen soelaas. Dat is in de wereld van Van Loon te braaf. Te politiek-correct, ook. Hier dient de 11-jarige Onnoval, kind van een oude rocker en een egocentrische moeder, juist van zich af te bijten. De confrontatie aangaan - dát moet hij leren. Niet wegvluchten in particuliere gedachten wanneer praatjesmaker Gino hem dwarszit, maar de pestkop ouderwets van repliek dienen, desnoods met de vuisten.


De griezelbus is een zelfverzekerde en tegelijk ouderwets aandoende productie. Er wordt ruim de tijd genomen om de personages en hun achtergronden te introduceren. De actie - een schoolreis met de griezelbus naar een horrorpark - begint pas halverwege. Vanaf dat moment verlaat de film het dagelijkse leven.


Pieter Kuijpers toont zich opnieuw een effectief regisseur, die geen moeite heeft een stijl te ontwikkelen voor een voor Nederlandse begrippen ongebruikelijk genre als de kindergriezelfilm. Kuijpers en cameraman Bert Pot, die barok uitpakken met kruisbeelden, religieuze mystiek en gotiek, zetten volledig in op de suggestie. Het enige bloed dat wordt getoond, kleeft aan een hiel van een baby, en er is een moment waarop Onnoval met een mes twee keepjes maakt om een afspraak met zijn vriendinnetje Liselore te bekrachtigen.


De grootste hindernis in het scenario van Kuijpers en Burny Bos - de overgang van realisme naar fantasie - wordt zonder problemen genomen. Met uitvergroot spel verheffen Willem Nijholt en Angela Schijf Graaf Vlapono en Zuster Ursula tot buitengewone personages, die soms aan schimmen uit een nachtmerrie doen denken, en soms aan slechteriken uit een mal poppenkastspel.


Niet alles in de film valt even goed op zijn plek. Er zijn flauwe terzijdes (Onnoval, tegen zijn ouders: 'Ik wil even mijn gevoelens uiten'), en de casting miste een gelukkige hand. Sylvia Poorta en Theu Boermans maken van de progressieve ouders net te veel een clownsact, en het spel van de kinderen is vaak pover. Alleen Lisa Smit, die Liselore speelt, heeft een vanzelfsprekende overtuigingskracht. Als zij in beeld komt, gebeurt er iets, al doet het meisje niets meer dan verongelijkt kijken.


De griezelbus is als de reis die Onnoval onderneemt: er zijn hobbels onderweg, maar het holst van dit griezelkabinet biedt aanstekelijk amusement.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden