Songfestival

De grenzenloze charme van S10 – en 11 andere Songfestivalfavorieten

Dinsdagavond zingt S10 De diepte in de eerste halve finale van het Songfestival. V kiest – in willekeurige volgorde – de twaalf opvallendste inzendingen.

Julien AlthuisiusChris BuurRobert van GijsselGidi Heesakkers en Mark Moorman

Oekraïne: Kalush Orchestra – Stefania

Op het eerste gehoor heeft Stefania van het Oekraïense Kalush Orchestra veel van zo’n typisch Songfestivalgedrocht; etnische folklore op een dancebeat, oude muziek in een toch ook heus wel modern hiphopjasje, dankzij een rapper. Kortom: een muzikale verkleedpartij. Maar de gruwelijke actualiteit geeft het lied diepere lagen, die het nummer naar een zekere overwinning zullen tillen. Stefania is een ode aan moeders – maar natuurlijk ook aan het moederland. Omdat moeders hun kinderen wilskracht geven. Die niemand kan breken. Met al deze dubbele betekenissen in het achterhoofd krijgt Stefania toch wel glans en zelfs wat hitkracht. Dankzij dat refrein in klederdracht. En die snerpende fluit die nooit meer uit je hoofd gaat.

Italië: Mahmood & Blanco – Brividi

Ook dat is Italiaanse muziektraditie: onverschrokken in een warm bad plonzen waarboven alle kranen der hyperromantiek vol openstaan, hoog in de emotie en er al doende toch achteloos cool en smaakvol uitzien, sprezzatura, u weet wel. Dat komt doordat ze ook inhoudelijk de liefde volwassen benaderen: wat zijn we toch verliefd, lijken Mahmood (die in 2019 al meedeed) en Blanco muzikaal over te willen brengen, maar wat zijn er ook veel misverstanden, wat ben ik toch onhandig, wat is communicatie en eerlijk zijn toch verdraaid moeilijk, wat maken we het elkaar derhalve lastig. En dat klopt als een bus, sla de prachtige songtekst er maar op na.

Nederland: S10 – De diepte

Wat kunnen we zeggen over De diepte, na twee maanden liedjesleeftijd? In elk geval dat het ingetogen nummer géén oorwurm met irritante trekjes is geworden. Terwijl de haakjes toch plezierig herkenbaar zijn, van het ‘da da da da daa’ richting het refrein tot het zuchtende ‘ahaaa’ daarna. Het Nederlands, denkt zangeres S10 zelf, moet geen probleem zijn voor een groot internationaal publiek. De betekenis en pure charme kunnen grenzenloos worden opgepikt en dat blijkt ook wel uit de populariteit van De diepte in bijvoorbeeld Spanje, waar S10 een hit is. De diepte wordt al maanden gebruikt als herkenningstune bij het praatprogramma Sálvame op tv. Een voorbode voor een hoge score?

België: Jérémie Makiese – Miss You

Een James Bond-begin vol drama slaat gelukkig snel om in iets r&b-erigs en over de helft buigt Jérémie Makiese nog af richting gospel. Echt anders dan de rest, dit nummer, en zonder gekkigheid: dat alleen al maakt de Belgische inzending gespitste oren waard. Bij nadere beluistering blijkt het zinnetje ‘Am I gonna miss you? Noooo’ niet van zins snel weg te zakken. Als de The Voice België-winnaar live ook zo weet uit te halen, kan hij een van de aangenaamst zingende verrassingen worden.

Portugal: Maro – Saudade saudade

Teruggaan naar de basis, uitgaan van je eigen kerncompetenties, in je kracht staan. Als je niet beter zou weten zou je denken dat Saudade saudade van Maro door mental coaches is ontwikkeld in een laboratorium voor authenticiteit, zo ontzettend Portugees is het. Het is natuurlijk altijd weer een raadsel waarom mensen stemmen op de liedjes waarop ze stemmen, maar wat ons betreft is Maro een serieuze kandidaat voor de eindzege. Het rustige ritme, de weelderige melodie en het melancholische, bewust overslaande stemgeluid van Maro, ondersteund door het vier vrouw sterke achtergrondkoor, maken Saudade saudade een ijzersterke inzending.

Georgië: Circus Mircus – Lock Me In

Toch ook goed om hier vast te stellen dat Nederland en de rest van Europa ons vurige pleidooi uit 2011 hebben gelezen en ter harte genomen: ‘Stuur please gewoon goeie hedendaagse popmuziek in!’ Want de laatste jaren is het gemiddelde niveau van Eurovisie met sprongen vooruitgegaan. Evengoed zijn nummers die we direct in onze afspeellijst zouden zetten vrij zeldzaam, maar voilà: Lock Me In van Circus Mircus, uit Georgië, een volmaakt funkrockpareltje dat in theorie een zomer lang indiediscoavondjes op stelten zou kunnen zetten.

Circus Mircus doet echt álles goed, om te beginnen het kiezen van hun invloeden: de intelligentere popmuziek van de jaren zeventig en tachtig, van de blue eyed soul van Hall & Oats tot het ingewikkelde experiment van King Crimson, en al hun eigenzinnige navolgers tot nu, MGMT, Hot Chip, enfin, op eurivision.tv staan – ook heel goed – van elke act hun Spotifyfavorieten, luister zelf.

Die resulteren in Lock Me In in een jazzrock-achtig intro met een paar onverwachte melodische sprongen, en daar naadloos op aansluitend een verrukkelijk droge groove die de hele rest van het nummer doorstoomt, en toch een paar keer totaal van sfeer verandert, volgepropt met leuke invallen als waren ze bedacht door een aantal vrolijke Duitse popgenieën uit het Krautrocktijdperk. Midden-Europese funk for the win.

Ook hartstikke leuk: dit is er een uit de verborgen traditie van nummers die de eigen bandnaam scanderen (Fight for Your Right van de Beas! Tie! Boys!). Dit alles maakt een loeistrak aangeschroefd alt-hitje in een weldadig en zelfverzekerd korte 2:37 – dat vinden wij, en dat vind de rest van Europa helemaal niet, helaas, want volgens de bookmakers zou Circus Mircus het net niet redden in de tweede halve finale, op plaats 12. Stem uw telefoonvingers blauw, is onze smeekbede, ook als je het festival geopolitiek bekijkt. En letten de festivals en de betere popzalen verdikkie ook even op?

Frankrijk: Alvan & Ahez – Fulenn

Als mensen voor een promotiefoto een coltrui aantrekken, zijn er doorgaans twee opties. Of het is een Oostenrijks architectenbureau dat een ontwerpprijs heeft gewonnen en daarover komt vertellen op Arte. Of het is een eenmalige samenwerking tussen een elektro-multi-instrumentalist en een zanggroep, beiden afkomstig uit Bretagne. In het geval van Alvan & Ahez is sprake van het tweede. Hun inzending, Fulenn, laat zich het best omschrijven als Keltische elektropomp met een eetlepel 2 Unlimited. Het kan je ook doen denken aan La tribu de Dana van Manau, omdat het daar in helemaal niets op lijkt.

Servië: Konstrakta – In corpore sano

Een dwingend en beetje streng elektronummer, voortgejaagd door balkankoren in de verte en meetkundig handklappen in het refrein. Konstrakta, nom de plume van Ana Đurić, is architect en denkt ook haar eigen video’s uit. Die strakke beheersing vertaalt zich in een helderheid die In corpore sano een verrassend hoge positie zal bezorgen, ondanks de wat contemplatieve toonzetting. De tekst (hoort u ‘Meghan Markle’? U hoort ‘Meghan Markle’!) schetst de schrille tegenstelling tussen het begrip ‘gezondheid’ in de blogosfeer, waar het vooral de weg moet zijn naar een schoonheidsideaal, en ‘gezondheid’ in het neoliberalisme, waarin het voor hele groepen praktisch onmogelijk is behoorlijke zorg te betalen.

Estland: Stefan – Hope

Ruim drie minuten om je af te vragen welke hitmelange Estland in z’n potentieel veelbelovende gooi naar de winst heeft willen stoppen. De tekst en muziek van Hope zijn geschreven door Stefan zelf, en hij voorzag ze van precies de juiste hoeveelheid spaghettiwesternreferenties. Hop, in galop, richting een meezing- of meefluitrefrein dat blijft hangen. Dat hele ‘hoop, hoop, hoop’ is een kwestie van inspelen op een breed levende behoefte. Oja! Hey Brother van Avicii (‘There’s an endless road to rediscover’) natuurlijk. Maar toch ook Lovers on the Sun van David Guetta. En Heroes van oud-Songfestivalwinnaar Måns Zelmerlöw.

Zweden: Cornelia Jakobs – Hold Me Closer

Het is moeilijk om niet aan Euphoria van Loreen te denken, de Zweedse winnaar in 2012, oorwurm van een heel decennium zo ongeveer. Cornelia Jakobs, die als lid van meidengroep Love Generation tweemaal eerder een aanloop deed naar deelname aan het Songfestival, begint fluister-zingend aan Hold Me Closer voordat de beat invalt en we richting een soort, eh, euforische vervoering worden gevoerd. En als er dan even gas wordt teruggenomen voordat in het laatste rechte eind richting de finishvlag alles losgaat, dan denk je al snel dat de Zweden het voor de zoveelste keer voor elkaar hebben. Haar vader (zanger van de Zweedse glamband The Poodles) zal trots op haar zijn.

Verenigd Koninkrijk: Sam Ryder – Space Man

Herinnert u zich Embers van James Newman nog? Nee? Dat zou heel goed kunnen want het nummer haalde in 2021 nul punten voor het Verenigd Koninkrijk. Wraak op de Brexit? Waardeloos nummer? Zeg het maar. Heel ander vaatje dus maar. De TikTok-megaster Sam Ryder komt met het catchy Space Man, een tekstueel kierewiet nummer waarbij de zanger (lekkere falset) zich voorstelt dat hij een astronaut is. Refrein: ‘I'm up in space, man.’ Let op de komma, die suggereert dat de zanger hier een heel ander soort trip beschrijft. En ook: ‘Been down some black holes.’ Oké, kom maar op met die punten!

Spanje: Chanel – Slomo

Spanje, toch geen mager liedjesland, wil een al jaren aanhoudende Songfestivaldip doorbreken met eindelijk weer een strijdbare inzending. Het nummer Slomo was eigenlijk bedoeld voor de Amerikaanse zangeres Jennifer Lopez, maar die sloeg het af. Daarna ging de energieke partystarter naar Chanel, die volgens haar landgenoten ook erg goed is in knap zingen en wild dansen tegelijk. Latin met een voorzichtige reggaetonbeat doet het mondiaal goed de laatste jaren. En een tekst over vrouwelijke onafhankelijkheid en levensvreugde zal de Eurovisie-plank ook niet snel misslaan. Het komt aan op één uitvoering zonder misstappen in de finale, waar Spanje traditiegetrouw automatisch een plekje heeft.

Hoe werkt het ook alweer?

Aan de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival doen dinsdagavond zeventien landen mee. Donderdag is de tweede halve finale, met achttien deelnemers. Uit elke halve finale kwalificeren tien deelnemers zich voor de finale op zaterdag. Dan gaat het tussen 25 landen; Frankrijk, Spanje, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Italië (de winnaar van vorig jaar) zijn verzekerd van een finaleplek. Rusland is gediskwalificeerd dit jaar, vanwege de Russische invasie van Oekraïne. Armenië en Montenegro maken juist hun rentree. De wedkantoren geloven voor nu het meest in winst voor Oekraïne of – opnieuw – Italië.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden