Column

'De gewoonste dingen worden boeiend door ouderdom'

Oude covers van het Volkskrant Magazine Beeld .

De gewoonste dingen worden boeiend door ouderdom. Niet eens zulke hoge ouderdom in dit geval: het betreft een willekeurig, op straat gevonden, Volkskrant Magazine uit 1999. De cover ontbreekt, het papier is vergeeld. Het is de eerste jaargang, zie ik in het colofon, nummer 11. Van 1999 kan ik me voornamelijk herinneren dat mijn leven voortdurend allerlei rampzalige wendingen nam waar ik niet aan kan terugdenken zonder met dichtgeknepen ogen heel hard mijn hoofd heen en weer te schudden en briesende geluiden te maken tot het weer een beetje zakt.

En dat nieuwe magazine kan ik me óók herinneren. Oneindig modern, grootsteeds en cool vond ik dat blad. Het is pas 17 jaar geleden, maar bij herlezing blijkt ongeveer niets zo oud als juist dat magazine uit november 1999. De reclames alleen al! 'Ik wilde een nieuwe tv die bij m'n meubilair paste. Nu wil ik nieuw meubilair dat bij mijn tv past.' Aldus een elegante blondine in een grijze halterjurk, ongemakkelijk schuin gezeten in een pauwblauw kuipstoeltje. Op de voorgrond een zogeheten 'tv-meubel' , een grotesk, enorm ding van glas en geborsteld staal, met onder de tv, heel pontificaal, een dvd-speler. Die waren toen héél nieuw.

Of deze: een man die in een vliegtuigstoel in slaap is gevallen met een mammoet van een laptop voor zich. 'Mocht de accu bijna leeg zijn, dan krijgt u automatisch een waarschuwing en hoeft u nooit meer bang te zijn voor verlies van gegevens.' Of deze: 'De mogelijkheden van uw mobiele telefoon zijn tegenwoordig niet meer op de vingers van één hand te tellen. E-mail, sms, fax: uw mobiele telefoon weet er wel raad mee.'

Een interview met Jort Kelder, die openhartig vertelt dat hij anderhalve ton per jaar verdient. Guldens. Dat was toen héél veel, want Jort kocht er voortdurend handgemaakte Italiaanse pakken van, en raakte uitgekeken op kaviaar: 'Imperial-kaviaar, dat is de echt goede, komt van een honderd jaar oude steur, maar dat vind ik toch een beetje of je je oma op de slachtbank legt (...) ik ben eigenlijk vegetariër.' Mooi gezegd, Jort, vooral dat 'eigenlijk'.


Dan is er een reportage over de opkomende Amerikaanse koffiecultuur. Starbucks! De gretige magazine-lezer krijgt uitgelegd wat een macchiato is, en dat 'heteroseksuele arbeiders een americano bestellen, een waterige espresso'. Over de koffiewensen van homoseksuele arbeiders komen we helaas niets te weten. Wel worden de inmiddels overbekende kunstjes met melkschuim (hartjes en bloemetjes) in het stuk als iets heel nieuws gepresenteerd, en dat wáren ze natuurlijk ook. 'De melk is nog moeilijker dan de koffie', aldus de barista. 'Soms wordt de bloem een vulva.Dan hoop ik dat de klant lesbisch is.' Eh...

Ook de kookrubriek is boeiend. 'Met zijn bolvormige bloemknop en robuuste steel is de artisjok de sambabal onder de groenten.' Er volgt een diepgravende verhandeling over deze sympathieke eetbare distel, met Latijnse namen en gegevens over de jaarlijkse consumptie per hoofd van de bevolking in Europa en overzee; aansluitend volgen instructies voor de bereiding, met als slotakkoord de opluchtende conclusie dat diepvries-artisjokbodems wél 'een stuk makkelijker' zijn.

Tot besluit een verhaal over iemand die '33 jaar gevangen zat in een vrouwenlichaam'. Tegenwoordig zit iedereen en zijn moeder gevangen in een verkeerd lichaam, maar ook dat was toen nog iets heel aparts. Net als e-mail, dvd-spelers, latte macchiato, artisjokken en Jort Kelder. Nog maar zeventien jaar geleden.

Of, zoals Gerard Reve schreef: 'Het graf gaapt, de tijd zoemt, en nergens is redding.'

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden