TV-recensieVoxpop

De gesprekken in Voxpop laten zien hoe weinig je over iets hoeft te weten om er toch een mening over te hebben

Meningen zijn een soort geestelijke pukkeltjes. Soms heb je er weken geen last van, en dan duikt plots de een na de ander op. Misschien heb je iets verkeerds gegeten, of je bent te weinig buiten geweest. En sommige mensen hebben er gewoon meer last van dan anderen.

Op straat pik je ze er zo uit – in de krant trouwens ook, boven hun stukjes staat vaak een fotootje. Op straat wordt iemand met een mening vaak omstuwd door cameraploegen, die de opinie gretig uitdrukken, voor het middagjournaal. Deze vraaggesprekken (voxpops) zijn vaak een vreemde mix van langdurig onderdrukte ijdelheid en hulpvaardigheid – ik weet zeker dat mensen die in voxpops opduiken ook gul geven aan orgeldraaiers en straatkrantverkopers.

Je zou ook kunnen zeggen: mensen in voxpops geven vaak meer dan ze kunnen missen.

Hoewel het straatinterview in serieuze tv-uitzendingen over zijn hoogtepunt heen lijkt, bereikt het op internet steeds nieuwe hoogtepunten. Over de YouTube-serie ‘Bram in de buurt’ was ik op deze plek al eerder enthousiast. Nu dat gestopt is, staan de gesprekken op Roel Maalderinks kanaal ‘Voxpop’ (onder de vlag van het AD) nu eenzaam aan de top.

In Voxpop gaat Maalderink (‘Ik ben Roel, van de media’) de straat op met een klassieke straatinterview-vraag, opgebouwd uit detweetrapsraket ‘Wat Vindt U Van’ en dan een Actueel Onderwerp Naar Keuze. Vliegschaamte, het basisinkomen, boerenprotesten of toenemende inkomensongelijkheid. Met dat laatste vonden ze het op straat in ­Laren trouwens hartstikke meevallen, zoals een van de over vrouwendiscriminatie bevraagde mannen laatst vaststelde: ‘In de praktijk merk ik er zelf weinig van.’

Soms lijken de gesprekken in Voxpop vooral bedoeld om te laten zien hoe weinig je over iets hoeft te weten om er toch een prangende mening over op na te houden. Bijvoorbeeld die keer dat Maalderink mensen vroeg wat ze dachten over de roddels over niet-bestaande celebrity’s. Bij een foto van een fictieve ster in een KKK-gewaad, werd gevraagd: ‘Modeflater?’

‘Nou ja...’, aarzelde het behulpzame slachtoffer. ‘Ik vind het geen flater.’

Grappig, maar niet nieuw; ‘reporter’ Luc Haekens doet in het Canvas-programma De ideale wereld al jaren iets vergelijkbaars. Voxpop wordt pas echt heel goed wanneer het de kijker confronteert met zijn eigen hypocrisie. Soms spettert die van het scherm – bijvoorbeeld wanneer Maalderink op de Zuidas vraagt naar het excessieve cokegebruik aldaar en een man die beweert daar allemaal niks vanaf te weten bijna uit elkaar spat van zijn eigen ontkenningen. Vaak is het echter subtieler, zoals in de video die rond Prinsjesdag verscheen. Daarin legde Maalderink zijn slachtoffers een lijst uiteenlopende sectoren voor, met de vraag of daar volgens hen meer geld naar toe zou moeten. Alle (in de montage opgenomen) antwoorden luidden bevestigend. Tot aan ‘meer geld om Waku Waku terug te brengen op tv’ aan toe. Op de aan dezelfde mensen gestelde vraag of ze vonden dat ze te veel belasting betaalden, antwoordde iedereen: ja.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden