tv-recensieemma curvers

De gesprekken in ‘Tafel voor twee’ zijn zo geforceerd dat je vreest dat het absurdistisch theater is

null Beeld

Niet alle ontmoetingen hoef je uit te zenden.

Concept: een programma in een restaurant met stellen en ongemakkelijke gesprekken – ja ja, dat kennen we al, maar dit is de twist van het nieuwe programma Tafel voor twee: een van tweeën verrast de ander met het etentje, plus een spijtbetuiging, bedankje of liefdesverklaring. Want, zegt KRONCRV: ‘Het leven is te kort om dingen onuitgesproken te laten.’

Dat vindt ook de jonge Melvin, die net een herenmodezaak is begonnen met de wat oudere Menno en hem daarvoor wil bedanken. Menno zit klaar in een smoking aan een witgedekte tafel, en is ‘totaal verrast’. ‘Geen idee waarom hij mij uitnodigt voor een diner’, zegt Menno, en ja, dat snap je als kijker ook nog niet echt – in mijn aantekeningen zet ik wat vraagtekens, maar de bedoeling van dit alles wordt ongetwijfeld straks duidelijk.

‘We hebben elkaar natuurlijk leren kennen op de businessclub’, zegt Menno. Wacht even, Menno en Melvin weten dit allebei, toch? ‘Gaandeweg, het klikte erg goed, en vreselijk gelachen aan de bar’, gaat hij verder, tegen God weet wie, ‘het was coup de foudre, je hebt vrij snel door of het klikt of niet.’ Het lijkt of in Tafel voor twee voortdurend een regisseur vraagt om méér uitleg. En dus vertelt het duo honderduit over hun liefde voor sigaren, classic cars en goede wijn.

Melvin en Menno heffen het glas in Tafel voor twee. Beeld KRONCRV
Melvin en Menno heffen het glas in Tafel voor twee.Beeld KRONCRV

Even voelt het alsof ik naar absurdistisch theater zit te kijken, of een kunstproject misschien. Wie zijn die figuranten in de achtergrond, krijgen zij ook echt eten en kan ik me daarvoor inschrijven, springen zij straks uit hun rol om een eind te maken aan een grap? Wanneer komt de clou? Gaat Melvin Menno misschien ten huwelijk vragen? Nee, de etentjes hebben zo te zien geen doel.

Behalve dus elkaar te bedanken, wat dan ook expliciet en uitvoerig wordt gedaan. Of sorry zeggen, zoals Fabiana gaat doen tegen Isa, voor wie ze geen goede vriendin is geweest tijdens haar transitie. Maar Isa neemt haar duidelijk niks kwalijk en vindt het etentje enig, dus heeft ook dit gesprek de spanningsboog van een feestslinger die al drie weken hangt – en niet, zoals de bedoeling is geweest, van Het familiediner, of Het spijt me, of First Dates.

Je vraagt je af in welke zuurstofarme Zoomsessie dit is verzonnen. Ik zie een woordwolk: verbinding. Emotie. Echte mensen. Diner. Juist nu. Alsof het kliekjesdag bij de publieke omroep was, maar de minestrone te lang heeft opgestaan.

Verderop heeft Esther haar ‘extra plusvader’ Imro uitgenodigd, om hem te bedanken omdat hij haar heeft geholpen toen ze vastzat in haar leven. ‘Ben je ready?’, vraagt ze op enig moment. ‘Tromgeroffel!... Ik wil je supermegagraag en heel veel bedanken voor alles.’ Ongetwijfeld is hun band bijzonder en de dank oprecht, maar ik had er niet bij hoeven zijn.

Ik heb er nog even over nagedacht, want daar had ik tijdens dit programma tijd voor, en já, het leven is te kort om dingen onuitgesproken te laten, maar het is ook te kort om álles drie keer uit te spreken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden