De Gelukkigste Dag is een raar, onbevredigend stuk

De Gelukkigste Dag balanceert op de grens van moderne zedenkomedie en eigentijds drama.

Hein Janssen
Johnny de Mol en Johanna Ter Steege in De Gelukkigste Dag. Beeld Leo van Velzen
Johnny de Mol en Johanna Ter Steege in De Gelukkigste Dag.Beeld Leo van Velzen

Er was zowaar een rode loper neergelegd voor theater De Veste in Delft. Het gebeurt inderdaad niet vaak dat een beroemde tv-ster, die twee dagen eerder de Televizier-Ring won, nu te zien is in een toneelstuk. Johnny de Mol komt die eer toe: hij speelt de hoofdrol in De Gelukkigste Dag, een voorstelling die hij zelf heeft geïnitieerd.

Op De Mols verzoek schreef de Amerikaanse scriptschrijver/regisseur Michael Di Jiacomo een stuk over een puissant rijke dertiger en een serveerster. Jonathan van het Reve vertaalde dat vervolgens en Senf Theaterpartners nam het in productie, met Gijs de Lange als regisseur.

Tegenspeler van De Mol is Johanna ter Steege als de serveerster Angie die op de bewuste 'gelukkigste dag' in de chic ingerichte loft van Michael de Wit (Johnny de Mol) de gasten moet bedienen. Michael is jarig en heeft zijn vrienden en familie uitgenodigd. Althans - dat is de bedoeling, maar er komt niemand opdagen, behalve twee komisch bedoelde gasten als intermezzo.

In die sombere leegte komen twee dolende zielen nader tot elkaar - dat is het onderliggende idee van De Gelukkigste Dag. Want meteen al aan het begin vertelt Michael dat hij aan het eind van zijn verjaardagsfeest uit het raam van zijn appartement zal springen, ten overstaan van al zijn gasten. Zelfmoord als daad, na een leeg en mislukt leven. Wel mooie designstoelen en maatpakken, maar geen geluk. Serveerster Angie heeft ook zo haar problemen: alleenstaande moeder, lastige puberdochter en baantjes als caissière en serveerster.

Erg bedacht

De Gelukkigste Dag is een raar, onbevredigend stuk. Het balanceert op de grens van moderne zedenkomedie en eigentijds drama. De gesprekken waarin Michael en Angie langzaam tot elkaar komen, zijn gelardeerd met levensfilosofietjes van de koude grond en obligaat gemijmer. Het is allemaal erg bedacht, zowel de omstandigheden als die twee gasten die ineens komen opdagen: een ingehuurde mannelijke stripper (verkleed als pastoor: gênant!) en een vriend die zo ballerig ordinair is dat hij uit een vette klucht lijkt weggelopen.

De Mol acteert adequaat, maar naar het eind toe wordt zijn tekstbehandeling bedrieglijk vlak. Diepte krijgt zijn personage niet - geen idee waarom die jongen zo levensmoe is geworden. Ter Steege is eigenlijk iets te chic voor de flodderige serveerster; veeleer een stijlvolle verleidster tegen wil en dank dan een sjacherende moeder. De regie van Gijs de Lange beperkt zich tot twee poses: twee mensen zitten en praten met een glas in de hand en: twee mensen staan en praten met de armen over elkaar.

Michael: 'Waar drinken we op?'

Angie: 'Op de avond overleven.'

Angie spreekt hier mede namens...

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden