Drama

De gelukkige huisvrouw

Beumers debuut staat als een huis

Er zijn betere redenen om aan een kind te beginnen. Lea Meyer doet het om haar man te plezieren. Lea en Harry hebben een goed huwelijk en een villa vol mooie spullen, dus een baby is een logische volgende stap. Vindt Harry.


Lea (Carice van Houten), een ongeëmancipeerd Gooisch meisje, heeft van nature niet veel moedergevoelens. En dat wordt er niet beter op wanneer ze een rampbevalling moet doorstaan. Het kind dat na eindeloze weeën en een tangverlossing in haar armen wordt gedrukt, zegt haar niets.



Met een verloskundige die tussendoor naar huis wil ‘om een hapje te eten’, een gynaecoloog die geen oog heeft voor de barende vrouw en verpleegkundigen die doof zijn voor haar roep om pijnstilling, vormen de bevallingsscènes in De gelukkige huisvrouw – uitgesmeerd over zo’n tien pijnlijke minuten – een aardige toevoeging aan de actuele discussie over de verloskundige hulp in Nederland.



Maar daar gaat de film natuurlijk niet over. Hoewel Heleen van Royen in haar debuutroman uit 2000 wel degelijk haar gram haalde op de Nederlandse cultuur van thuisbevallen en pijn lijden, draait haar boek vooral om de psychose waar Lea na haar traumatische bevalling in terechtkomt.



Want tussen Lea en haar baby, Harry junior, komt het niet zomaar goed. Ze ervaart het kind als een indringer en raakt het zicht op de werkelijkheid langzaam maar zeker kwijt. Uiteindelijk moet ze, zeer tegen haar zin, worden opgenomen.



Geen lichte kost, maar Van Royen wist het deels autobiografische verhaal met haar ongezouten taalgebruik, scherpe humor en ruime aandacht voor seks om te zetten in een bestseller.



Dat er een verfilming zou komen, was snel duidelijk, al lagen de valkuilen voor de hand. Lezen over een bevalling is iets anders dan ernaar kijken. En hoe sexy is een gesloten inrichting?



De makers van De gelukkige huisvrouw zijn de zware kanten van het boek niet uit de weg gegaan, en dat is dapper. Scenarioschrijvers Marnie Blok en Karen van Holst Pellekaan vonden een goede balans tussen humor en tragiek. Met een ruime dosis ellende en cynisme – en zonder hinderlijke voice-over – vertelt de film een zachtaardig verhaal.



De gelukkige huisvrouw is de eerste speelfilm van Antoinette Beumer, maar met haar ruime ervaring als regisseur van televisieseries, commercials en documentaires is zij bepaald geen beginneling. Haar debuut staat als een huis, met een prettig tempo, goed acteerwerk en een tot in de puntjes verzorgde aankleding. De vele sponsors maken De gelukkige huisvrouw tot een sociologische staalkaart van modern ouderschap: Harry junior wordt vervoerd in de nieuwste modellen kinderwagens en draagt hippe babytruitjes.



Beumer wist veel bekende acteurs te strikken voor kleine rollen. Dat Carice van Houten toch alle aandacht naar zich toe trekt, is nauwelijks verrassend. De actrice lijkt geen inzinkingen te kennen, en de rol van Lea past haar goed. Van Houten koppelt kwetsbaarheid aan een perfecte komische timing, en weet als geen ander raad met botte grappen.



De emotionele scènes komen minder goed uit te verf. In de tweede helft van de film moet in reuzenstappen een stevig jeugdtrauma overwonnen worden, en dat is net iets te veel gevraagd. Wat eerder goed werkte – hoog tempo, excentrieke personages – begint dan te wringen.



Ontroering komt er uiteindelijk toch, al was het maar omdat Lea zo overtuigend tot inkeer komt. Ze blijft een oppervlakkige, seksbeluste huisvrouw, maar haar pantser is afgelegd. Gekken zijn niet eng, baby’s zijn leuk, en rouwverwerking is eigenlijk best lekker. He

t is geen hemelbestormende boodschap, maar dankzij Van Houten komt het heel goed binnen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.